Uut Noordlaren

NOORDLAREN

In de rubriek ‘Uut Noordlaren’ neemt Tia Ebbinge (52) ons twee keer in de maand mee door Noordlaren en houdt ons op de hoogte over haar belevenissen in het pittoreske dorp Noordlaren. Hier woont Tia met haar man en twee kinderen. Ze werkt als woonassistente op de Dilgt in Haren en sinds twee jaar schrijft zij columns voor de dorpskrant van Noordlaren. Vier jaar geleden begon zij met het schrijven van een historische roman over de 17e en 18e eeuw.  Dit keer in Uut Noordlaren haar verhaal 'Wandeling op het zandpad'.

Op een zondagmorgen net als ik besluit om een frisse neus te gaan halen ontgaat mij het plezier als ik zie dat het wat miezerig buiten is. Na vijf minuten stap ik toch naar buiten en merk dat het weer meevalt ik pluk een bloem uit mijn tuin en loop de straat uit rechtsaf richting de Rieshoek. Voor wat honderd jaar de school was blijf ik staan en bedenk mij wat fijn dat deze markante plek in ons dorp weer een bestemming heeft gekregen. In het lokaal waar eerst de kinderen les kregen is sinds kort Dagbesteding Leff gevestigd. Inge heeft het lokaal omgetoverd tot een gezellig ingerichte kamer waar het goed toeven is en in een ongedwongen sfeer kun je er koffie drinken appelgebak eten of een ijsje. Mocht u in de buurt zijn ga gerust eens binnen kijken, met mooi weer kun je ook buiten plaats nemen. Dan valt mijn oog buiten op de potten met planten erin die ze aan de zijkant heeft neergezet om de boel wat op te vrolijken. Ik vervolg mijn wandeling over het zandpad en verbaas mij dat er zoveel veldbloemen groeien terwijl er een paar dagen geleden nog geen bloem uit de knop was ontwaakt. Het is een prachtig gezicht en de bloemen zijn nuttig want er komen veel insecten op af. Jammer dat het vandaag geen warme dag is anders was ik op blote voeten verder gelopen. Wandelen heeft iets je kunt nadenken en je hoofd even leeg maken. Ik besluit een veldboeket samen te stellen van gele paarse en witte bloemen. Al neuriënd sla ik aan het einde links af daar ontmoet ik de eerste wandelaars, met hun honden en ruiters te paard die mij allen groeten. Terwijl ik nog wat boterbloemen pluk zie ik een man met een vrouw en een klein meisje op het zandpad mijn kant opkomen. Wij groeten elkaar als de mevrouw zegt: ‘wat een leuk veldboeketje heeft u geplukt.’ Het kleine meisje lacht naar mij. Dan zeg ik tegen het meisje: ‘wil je een boterbloem van mij?’ Ze knikt ik rijk haar de bloem toe ze pakt het met een glimlach aan alsof het van onschatbare waarde is. De zon scheen op dat moment in een klein hartje. Met een liefdevolle blik kijkt ze mij na als wij ieder ons pad vervolgen. Ik blaas haar nog een lief kusje toe wat een veldbloem wel niet te wee kan brengen. Ondertussen is het gaan regenen maar dat kan mij niet deren, ik ga linksaf waar de paarden vrolijk rondrennen in de wei. De koeien mij verderop ook nog begroeten beland ik weer op de hoofdweg. Verkwikt stap ik mijn huis binnen en schik de veldbloemen in een vaas. Opeens schiet mij een verhaal te binnen wat ik eens gelezen heb in een tijdschrift. Een mevrouw kocht eens bloemen op de markt niet voor haar zelf maar gaf deze aan de mensen die ze tegen kwam op de straat. De meesten waren verwondert om een bloem te ontvangen maar ze namen hem in dank aan. Zo kleurde zij de dag van velen en hoorde veel verhalen aan. Wat je met een bloem kan bereiken is van onschatbare waarde.  

Auteur

kvanderweide