AZC Onnen: een wereld van verschil?

ONNEN

  Jeannet Dam voelde zich erg overvallen toen er 480 asielzoekers zouden komen wonen in haar dorp. Toch heeft ze zich uiteindelijk opgegeven als vrijwilliger.

Twee weken nadat de brief kwam waarin de inwoners van Onnen op de hoogte werden gesteld kwamen de eerste bewoners aan op het AZC. Er was veel wantrouwen en angst voor het onbekende. Na verloop van tijd werden de dorpelingen uitgenodigd op het AZC om kennis te maken met de nieuwe bewoners. Jeannet was in eerste instantie verbaasd over haar reactie: “Ik zag dat de bewoners net zo waren als jij en ik. Mijn angsten waren toen helemaal weg”. Samen met haar dochter heeft ze zich opgegeven als vrijwilliger. Ze wilde het laagdrempelig houden, gewoon een kop koffie drinken en hen het gevoel geven dat dit hun thuis kan worden, dat ze welkom zijn. Na drie weken kwamen er al zo’n 35 mensen naar de recreatieavond. Jeannet is begonnen hen de eerste woordjes te leren, taallessen waren er nog niet in het begin. Jeannet: ”Dat was handen, voeten en Google Translate. En wat je niet in woorden kunt uitdrukken kun je laten zien met plaatjes”. Of door een liedje te maken van lichaamsdelen: “hoofd, schouders, knie en teen”. De volgende dag zag ze groepjes kinderen het liedje zingen met het bijbehorende dansje. Het liedje blijft hangen, net zoals de verhalen die ze hen over zichzelf vertelt. Ook de bewoners vertellen hun verhalen. Ze laten trots de foto’s zien maar voelen zich aan de andere kant heel klein omdat ze alles kwijtgeraakt zijn. Hun verleden en toekomst, hun (huis, familie en alles wat ze opgebouwd hebben. Door haar persoonlijke aanpak heeft ze met veel bewoners een band opgebouwd. Sommigen zien haar zelfs een beetje als een moeder. Dan is het moeilijk als ze een verblijfsvergunning krijgen en in een andere gemeente gaan wonen. Met een aantal families heeft ze nog contact. Soms bellen de kinderen op om te zeggen: “Jeannet, ik mis je!”. Jeannet probeert de bewoners over te dragen trots te zijn op wat ze toch al bereikt hebben. Trots op hun cultuur en gewoontes maar ook begrip voor hoe het hier werkt. Ze heeft ervoor gekozen de avond niet in de vrouwenkamer te organiseren, al is het in Syrië bijvoorbeeld niet gebruikelijk dat mannen en vrouwen samen de avond doorbrengen. Jeannet: “Wij doen dat in Nederland anders met elkaar. We doen het niet beter maar wel anders”. Ze let er ook op dat er niet getelefoneerd wordt in de recreatieruimte, dat mag alleen buiten. “Zo werkt het hier in Nederland” zegt ze daarover, “leer er maar mee om te gaan!”. Jeannet haar werk wordt erg gewaardeerd in het asielzoekerscentrum en ze voelt zich altijd welkom. Ook heeft ze er veel van geleerd zich in te leven in een heel andere belevingswereld. Jeannet: “Als je ervoor open staat verrijkt het je leven. Het is een wereld van verschil maar jíj maakt het verschil!”. Helga Kouwenhoven. (Over twee weken: de school in Onnen)

Auteur

kvanderweide