Column 'Oud' door Annelies Hofmann

Haren

Met een baby van 7 maanden is ons niet altijd evenveel nachtrust gegund. Soms wil hij drinken, soms wil hij knuffelen, soms is hij snotterig en soms hebben we echt gewoon helemaal geen idee wat er aan de hand is en groeten we elkaar in het holst van de nacht op de gang bij de wisseling van de wacht. Eigenlijk net een stel verpleegkundigen, Gj en ik… We wisselen de nachtdienst af en proberen soms een dienst met elkaar te ruilen. Helaas is de andere ‘collega’ daar niet altijd even happig op. Gelukkig zijn we beide in het bezit van een goed relativeringsvermogen, dus houden we de lol (en de moed) er samen in.

Om de deur zo af en toe nog eens uit te komen, spreek ik graag af met vriendinnen. Ik heb hele leuke! Sommige ken ik al sinds de tijd dat we witte wijn drinkend en Marlboro lights rokend op de bank in onze studentenkamer onze veroveringen (of heimelijke verliefdheden) doornamen met elkaar. Nu bevragen we elkaar over onze kinderen, delen ervaringen met luiermerken, praten over onze relaties en ons werk en geven elkaar opvoedingsadviezen. Soms drinken we daar een wit wijntje bij. Maar niet al te vaak en vooral niet al teveel, want “morgen is het weer vroeg dag”. Onlangs kreeg ik voor mijn 29ste (…) verjaardag een kaartje voor het concert van – de mij tot dan toe relatief onbekende- Jett Rebel. Na het eet-, bad- en bedritueel met het kroost had ik nog net tijd genoeg om me in mijn panty te hijsen, een leuke jurk aan te trekken en de uitgelopen mascara onder mijn ogen weg te poetsen. Ik haalde mijn vriendin op (eentje met een rijk schuurfeest verleden), gaf haar kindjes nog een knuffel en off we went. Hoewel… niet voordat ik nog een zak kattenbakkorrels kocht bij de supermarkt. Immers: je kunt het meisje wel uit de rock ’n roll halen, maar je haalt de rock ‘n’ roll nooit uit het meisje. We dronken bier, dansten mee en grinnikten wat om de bakvissen die gillend vooraan stonden. ‘In mijn tijd’ droomden we weg bij Eddie Vedder en Anthony Kiedis, nooit gillend, wel brullend. In de jaren ’90 waren niet alle vrouwen vrouwelijk te noemen, namelijk. Broeken met wijde pijpen en een te wijd t-shirt van een rockband. En zwarte nagellak. En brullen dus. Pogo-en als de muziek daarom vroeg. Met een fles Lambrusco naar het park met wat akoestische gitaartjes. Mooie tijden… Nu keek ik naar die meisjes daar vooraan, met hun verliefde blikken, en kon werkelijk niet bedenken of ze nou 16 of 26 waren. Het waren èchte vrouwen. Het was een topavond, met dito gezelschap. Ik was voelbaar ouder dan de rest (ik kon pas meezingen bij zijn hommage aan the Beatles), maar dat gaf niks. Want met de juiste vriendinnen komt ook een moeke van tegen de 40 nog prima mee.

Auteur

kvanderweide