Twee sporen

HAREN

Deze week de column  'Twee Sporen', door Arnold Heikamp.

Ook dit jaar zijn de Appèlbergen niet opgenomen in het parcours van de Wielerronde van Oosterhaar. Een gemiste kans. Ik zou graag de matadoren van de dunne bandjes een rondje of dertig die puisten van Glimmen willen zien beklimmen. Zelf doe ik dat ook regelmatig. Niet een keer of dertig natuurlijk, gewoon één keer per gelegenheid. Omdat het voor matig getrainde types zoals ik een ware uitputtingsslag is, die reeks beklimmingen, en ook het gevaar van verdwalen voor figuren met het richtingsgevoel van een dood paard, zoals ik, voortdurend op de loer ligt, neem ik altijd minstens 3 liter water mee. Plus anderhalf brood, belegd met schnitzels en chocoladerepen, dank u wel. Van tevoren waarschuw ik ook zoveel mogelijk autoriteiten. Wat ik maar wil zeggen: de Appèlbergen zijn kneiterharde scherprechters. En niet alleen vanwege de stijgingspercentages. Zo ben ik er ooit eens midden in de zomer in een felrealistische sneeuwstorm verzeild geraakt. Een gegarandeerd spektakelstuk voor de Ronde van Oosterhaar, kortom. Maar het feest gaat dus ook deze editie niet door. ‘De Appèlbergen liggen toch ook helemaal niet in Oosterhaar?’ hoor ik u denken. Correct. Maar mijn wedervraag luidt dan: ‘Ligt Haren in Italië?’ De kans is groot dat u deze vraag met nee beantwoordt. Toch zag ik jaren geleden de renners van de Giro d’Ítalia over de Ebelsweg suizen. Trouwens, aan die hele Feestweek van Oosterhaar zit een luchtje. Ga maar na: ten westen van de spoorlijn stapelen de problemen zich als pannenkoeken op. Ik noem de felle protesten tegen de voorgenomen nieuwbouw van zorgcentrum Westerholm. Ik noem de sloop van de Hortus kas, een klap die in de buurt nog weleven zal naschokken. Ik noem de voortwoekerende nieuwbouw aan de Oosterweg, die bij mij de indruk wekt dat de gevreesde annexatie door de Grote Boze Stad uit het Noorden allang is voltooiden het nog meer gevreesde dichtmetselen van het groene Tussengebied reeds een aanloop heeft genomen. Ik noem ook de toegenomen drukte op het fietspad langs de Kerklaan en de daardoor gevaarlijke kruising met de Molenweg, waarbij een oplossingbrengende rotonde voorlopig hooguit op een tekentafel ligt. Van al die moeilijkheden trekken de bewoners ten oosten van de spoorlijn zich niets aan. Daar viert men onbekommerd feest. Met echte artiesten. Mocht dit een eerste resultaat van het Tweesporenbeleid zijn, dan kunnen van een enorm succes spreken.

Auteur

kvanderweide