Gorecht ME1 wint de bekerfinale in Joure

HAREN

Gorecht ME1 wint de bekerfinale in Joure. De meiden van ME1 zijn hiermee de bekerwinnaar district noord KNVB. Hier kunt u een verslag van deze dag lezen.

Weer ging de wekker om 6.00 uur, maar nu ging de trip niet naar de NK in Holten, maar naar de bekerfinale in Joure. Een belangrijk verschil: nu wijst de thermometer om 8.00 uur geen 6 graden aan, maar al 20 graden. Dat wordt zweten. Bij SC Joure wacht ons een fantastische ontvangst met veel verkeersregelaars en diverse andere vrijwilligers: er worden over de hele dag 5.000 mensen verwacht. Lara heeft het – als altijd – professioneel aangepakt. De meiden krijgen geen tijd voor schoolreisgegeit. Alle aandacht moet uitgaan naar de drie megabelangrijke wedstrijden tegen die andere bekertoppers (Tollebeek, uit Flevoland, Oldeveste, uit Friesland en Willemsoord, uit Drenthe). Maar niet nadat er eerst een fantastisch ontspannend en motiverend filmpje is afgespeeld in de kleedkamer. Een keur aan vaders, moeders, broers, zussen, opa’s, oma’s, cavia’s (echt!), vriendinnen, andere ploegen van Gorecht, het bestuur, de Voorzitter, trainers van FC Groningen en zelfs, zelfs een heuse schoolmeester, allen wensen ze de ploeg in soms hilarische fragmenten succes. Als het aan deze bookmakersligt is de beker al lang binnen… Dan naar het veld, met gras, maar gelukkig wel mooi gras, voor de eerste wedstrijd tegen Tollebeek, met grote sterke meiden. Het begin van de wedstrijd is voor Tollebeek (maar Emma redt op een goed ingeschoten vrije trap), maar al snel weet Gorecht het heft in handen te nemen. Schoten van Eva en Meike worden maar net gestopt, Gorecht krijgt een corner en dan, na een superactie van Eva die de bal weet af te pakken van een verdedigster, neemt Verena de 1-0 voor haar rekening. In de bloedhitte ontspint zich dan een spannende wedstrijd waarin de ploeg van Tollebeek verwoed strijdt voor haar bekerkansen. Amy, Nienke en Noor grijpen op gevaarlijke momenten goed in, voorin is het Nina die de meeste strijdlust toont, maar vooral Emma onderscheidt zich met nog twee superreddingen. De eerste drie punten zitten in de pocket! De meiden moeten van Lara bij het veld blijven (omwille van de concentratie) en met zijn allen zien ze de dartele kleine dravers van Willemsoord gelijk spelen (1-1) tegen de powervrouwen van Oldeveste. Als Oldeveste vervolgens na een spannende wedstrijd met 2-0 van Tollebeek wint is duidelijk dat de ploegen allemaal aan elkaar gewaagd zijn. De tweede wedstrijd tegen Willemsoord (in de competitie boven Tollebeek geëindigd) begint met een gedegen voorbespreking waarin HET PLAN wordt doorgenomen. Sol krijgt als missie mee om hun gevaarlijke nummer 10 aan de ketting te leggen. En zo geschiedde, want dat kan Sol echt als geen ander! In de wetenschap dat Sol daarmee de aanval van Tollebeek in feite lam legde, kon vervolgens de aanval van Gorecht “los”. Met geweldig voetbal trekt Gorecht de wedstrijd met 2-0 (Eva en Meike) naar zich toe (waar het misschien ook wel 5-0 had kunnen worden, want Meike strooide weer passjes als nooit tevoren, maar het vizier stond niet altijd op scherp). Zes punten!! En, gezien de uitslagen tot dan toe, seventy-eight down and just one to go… In de wetenschap dat één punt genoeg zou zijn werd met goede moed begonnen aan de laatste etappe van het lange bekertraject dat in augustus met zo’n tachtig ploegen begon: de battle tegen Oldeveste. En dat werd het. Het spel van beide ploegen was niet om over naar huis te schrijven, maar wat wil je in zo’n finale-van-de-finale. Gorecht had aanvankelijk de overhand, maar daar was een goede uitbraak, een corner die niet eens slecht werd weggewerkt, maar die wel werd opgepikt door een speelster uit Steenwijk en… het schot. Hoog vloog de bal in een fraaie boog, net onder de lat door, keepster Ilse kansloos latend. 0-1, het zou toch niet waar zijn. Zo dichtbij en dan toch niet? Maar nee, want als altijd niet ontdaan door enige tegenslag zetten de Gorecht-meiden het offensief weer in. Of het mooi voetbal was, weet ik niet meer (ook voor observeren was het te spannend), maar daar kwam de gelijkmaker! Eva, die Oldeveste aan de ketting had willen leggen, wist aan haar bewaking te ontsnappen en met een fraaie lob over de keepster mocht de 1-1 worden genoteerd. En toen braken de langste vijf minuten van de voetbalcarrière van de meiden aan. Met veel gevaarlijke hoge ballen werd het strafschopgebied van Gorecht bestookt, maar keepster Ilse hield steeds het team op de been. En toen het verlossende fluitje klonk kon het feest gevierd worden. Seventy-nine down, one team still standing: en het zijn de meiden van Gorecht ME1. Maar wat was het spannend.

Auteur

kvanderweide