Feedback

HAREN

De week kunt u de column 'Feedback' dlezen, geschreven door onze vaste columnist Annelies Hofmann.

Om de dag te openen “schudden we onszelf allemaal even lekker los”, zegt de trainer. Mij zakt de moed direct al in de schoenen, maar goed. Ik zie de directeur wat schuchter om zich heen kijken als zij haar schoenen uit moet doen. Iedereen probeert de aanblik te ontwijken van haar grote teen die trots door het gat in haar sok naar buiten piept. Ai. Zij had dit duidelijk ook niet aan zien komen. Gelukkig. Koffie! Aansluitend begeven we ons naar de workshop ‘feedback geven’. Er kwam direct genoeg feedback bij mij naar boven, maar dat bleek niet helemaal de strekking. Oefenen met een acteur bleek dat wèl. De trainer doet tevergeefs z’n best om vrijwilligers te vinden die voor de groep willen oefenen met de materie. Het valt stil en men kijkt zenuwachtig om zich heen. “Dan zal ik iemand moeten aanwijzen”, probeert hij ons te motiveren. De stemming zit er goed in. Vervolgens weer terug naar de grote zaal voor een plenaire uitleg over het daarop volgende onderdeel. Kort gezegd: we gaan in kleine groepjes uiteen met een flip-over en gele memostickers om onze gedachten over een specifiek onderwerp met verschillende kleuren stiften op papier te krijgen. Een werkvorm met een tamelijk lange baard, als u begrijpt wat ik bedoel. De eerste goedgebekte collega’s beginnen al te mopperen en zelfs af te haken. Vaak zijn het de rokers die, zoekend naar een mooie aanleiding, de gang naar buiten maken. Ik geef hen geen ongelijk. Ik rook niet, maar zou wel willen. Tijdens de lunch veert iedereen helemaal op. De jus d’orange vloeit rijkelijk en sommigen begeven zich maar liefst 5 keer richting het buffet. Van de gevoelde gêne tijdens het rollenspel is ineens geen enkele sprake meer. Daarna de grootste uitdaging van de dag: djembé spelen met z’n vijftigen, want “er zit muziek in samenwerking”. De trainer probeert uit alle macht iets van muzikaliteit te krijgen uit het stel dinosaurussen dat tegenover hem zit, maar ik vrees dat buurtbewoners denken dat het oorlog is. Een kakofonie van geram en geroffel. “Op de één! Op de één!”, schreeuwt de trainer tevergeefs. De man loopt rood aan en zweet. Grappig, want bij de evaluatie (“hoe was dit voor jullie, jongens?”) wilde hij ons ‘teruggeven’ dat er werkelijk heel hard gewerkt is met een prachtig resultaat. Onze allerlaatste opdracht, voordat we ons naar het diner begeven, is het alom bekende ansichtkaartje: kies uit een stapel dat ene kaartje dat jou of je gevoel bij de dag symboliseert en schrijf een mooie, belangrijke boodschap aan jezelf. De trainer stuurt dit dan op een nietsvermoedend moment – vaak na een maand of 2 – naar je toe. Wanneer je het kaartje dan opent, word je herinnerd aan deze dag en alles dat je eruit wilde meenemen. Ik zie iedereen fanatiek pennen en vraag me af wat ik op zal schrijven. Uiteindelijk schrijf ik: “nog even volhouden! Er is straks wijn!”. Eigenlijk best filosofisch als je wat doordenkt, en dus geheel conform de opdracht.    

Auteur

kvanderweide