Het Wolkentheater

ONNEN

 De meeste kinderen van het azc van Onnen vinden de zomervakantie erg lang, als de school zes weken dicht gaat. Gelukkig kwam er de eerste week van de vakantie het Wolkentheater optreden.

Het Wolkentheater is opgezet door AdrijanRakić, een Serviër die in de jaren ‘90 naar Nederland is gevlucht. Hij is theatermaker en wilde iets doen voor de gevluchte kinderen die na veel te hebben meegemaakt op niet de meest vrolijke plekken kwamen te wonen. Het Wolkentheater maakt nu al meer dan twintig jaar twee keer per jaar een tournee langs Nederlandse azc’s. Een trompettist en een dansende clown maken een rondje over het terrein om de kinderen nieuwsgierig te maken. Veel kinderen durven niet goed en lopen niet mee in de optocht. Maar als de voorstelling begint komen er steeds meer kinderen bij. Algauw worden ze meegetrokken in het spel,gaan koorddansen op de grond en kijken geboeid naar het optreden van de twee clowns. Behalve korte woorden als “moment!” of “bravo!” wordt er nauwelijks gesproken tijdens de voorstelling. Er wordt veel gebruik gemaakt van mimiek en begeleiding van muziekinstrumenten: een grote trommel en een trompet. Het bijzondere van het theater is dat de kinderen voorstelling zelf maken. Ze gaan met z’n allen limbodansen en laten een bal stuiteren op een grote, gekleurde doek die ze met z’n allen vast moeten houden. Er worden geen zware thema’s behandeld maar ongemerkt gaat het wel over samenwerken en over de dynamiek die er ontstaat tussen twee personages. Tobias Verhagen, de projectmanager van het Wolkentheater, vertelt over de optredens. “Het zijn vreemde plekken en niet de meest vrolijke”, zegt hij. “Mensen wonen er wel maar wonen er niet, zitten in een tussenpositie. Het lijkt soms heel gemoedelijk maar ondertussen gebeurt er van alles. Kinderen zitten midden tussen al die moeilijke, volwassen dingen maar juist omdat ze kind zijn moeten ze daar niet teveel mee te maken hebben”. Daarom wil het Wolkentheater de kinderen een moment van verlichting geven, even lachen, gieren, brullen en alleen maar positiviteit. De kinderen worden meegenomen in het spel en geprikkeld in hun creativiteit: ze mogen immers zelf meedoen. “Het is maar een moment”, zegt Tobias maar hij ziet wel dat kinderen zijn melodietje nog kennen als hij een jaar later weer komt en vragen of hij weer met de leeuw gaat optreden. Aan het eind van het optreden is er een voorstelling van twee clowns en dan komen er ook steeds meer volwassenen kijken die zichtbaar meegenieten. Dezelfde ochtend waren ze nog in Oude Pekela. Tijdens het optreden kwam er een medewerker van het COA naar Tobias. “Zie je die Eritrese vrouw?”, vroeg ze. “Dit is de eerste keer dat ik haar zie lachen!”.   Helga Kouwenhoven

Auteur

kvanderweide