Gemeentefusie in Italië

HAREN

 Deze zomer was ik op vakantie in een klein bergdorp in Italië, Serramezzana. Met 340 inwoners is het een van de kleinste gemeenten van Campanië. Veel kleiner dan Haren maar toch nog steeds zelfstandig. Hoe lukt het hier het hoofd boven water te houden?

Zoals Haren de Parel van het Noorden wordt genoemd is dit dorp een pareltje in het Zuiden: de middeleeuwse straatjes, het Palazzo Baronese, de bergtoppen eromheen en bij helder weer uitzicht op de zee. Niet een plek waar je veel leven zou verwachten maar algauw bleek dat er in de zomer bekende artiesten komen en er regelmatig concerten en lezingen worden gehouden. Er is een café, een restaurant en een winkeltje. Een gemeentehuis waarin een postkantoor en gezondheidscentrum zijn gevestigd en zelfs een voetbalveld en een tennisbaan. Ik vroeg me af hoe zo’n klein dorp zoveel voorzieningen kan onderhouden en ging op zoek naar de burgemeester. De burgemeester woont in het Palazzo Baronese en is familie van de Materazzi, de baronnen die het dorp eeuwenlang bestuurd hebben. In zekere zin besturen ze het dorp nog steeds, al worden ze nu democratisch gekozen. Vol overgave vertelt mevrouw Aquaviva-Materazzi over het dorp en hoe belangrijk het is dat het zelfstandig blijft. Ze legt uit dat een fusie met de nabijgelegen kustplaats zou betekenen dat het dorp leegbloedt. De voorzieningen zouden wegbezuinigd worden en daardoor verliest het dorp haar samenhang. Uiteindelijk vertrekken de inwoners naar de kustplaatsen en blijft er een verlaten dorpje achter. Hoe lukt dat dan op financieel gebied? Net als in Haren wordt er bezuinigd op de bestuurskosten en wordt er veel vrijwilligerswerk gedaan. De burgemeester verdient erg weinig en haar man krijgt als raadslid niet eens een onkostenvergoeding. De administratieve taken worden verdeeld over drie mensen die veel overwerken. Voor extra inkomsten richt het dorp zich op toeristen die van rust en cultuur houden. Er is een groot aanbod van Bed and Breakfasts. Op verzoek kunnen toeristen een rondleiding krijgen door het Palazzo waar ook twee prachtige appartementen worden verhuurd. De hoop is dan dat er toeristen en kunstenaars verliefd worden op het dorp en een leegstaand huis kopen, net zoals er in Haren soms wat bouwgrond in de verkoop gaat. Er zijn twee gehuchten onderdeel van de gemeente maar of de samenwerking net zo goed verloopt als tussen Haren en Onnen betwijfelde ik. In Serramezzana wordt het afval gescheiden opgehaald, in Capograsso denken ze daar duidelijk anders over. Je moet er oppassen niet geraakt te worden door rondvliegend afval, want dat wordt zo vanuit de ramen op de gemeenschappelijke afvalhoop gegooid, alles door elkaar heen. ,,Sono porci”, zei de vuilnisman van Serramezzana: ,,Het zijn net varkens”. Of Serramezzana het blijft volhouden kon de burgemeester niet zeggen. Er is net een huis verkocht aan een Duits gezin en een bekende schrijver wil zich er binnenkort ook gaan vestigen. Het zou mooi zijn als dit speciale dorp kan blijven bestaan en er mensen bij komen in plaats te vertrekken. Met zoveel inzet en idealisme maken ze misschien wel een kans. Door Helga Kouwenhoven  

Auteur

admin