Doodeng - column door Annelies Hoffmann

Haren

Toen ik nog geen kinderen had, was ik vooral bezig met ‘de vormgeving van mijzelf’. Ik leg mezelf nog steeds regelmatig onder een vergrootglas en leer nog steeds veel bij, maar ikzelf ben niet meer het centrum van mijn eigen universum. De kinderen hebben me geleerd om mezelf weg te kunnen cijferen. Iets dat, mits op een ‘gezonde’ basis, ontzettend prettig kan zijn. Zij staan met stip op 1 en ik vind dat prima. Ik wil het allemaal niet mooier en zonniger neerzetten dan het is hoor: ik kan soms opzien tegen dagen waarop ik alleen met hen ben, vooral de regenachtige, omdat ik geen zin heb om iets leuks te verzinnen. Ik wil op zulke dagen alleen maar gillen: “NEE! MAMA WIL GEEN SPOOR BOUWEN! MAMA WIL DE STAD IN!” Maar dat doe je niet. Dat gil je niet. Je bouwt een spoor…

Kleine spiegeltjes, zijn het. Als ik zo’n dag heb waarop het allemaal niet wil (meestal voel ik het aan op het moment dat ik mijn ogen opendoe), dan hebben de kinderen ook zo’n dag. Dan jengelen ze meer dan anders en zijn ze extra ondeugend. Soms lukt het me om dan mijn eigen roer voor die dag om te gooien. En het effect daarvan zie je gelukkig ook direct terug bij diezelfde kleine spiegeltjes. Dan lukt het ons toch nog om er iets gezelligs van te maken. Soms lukt het niet hoor! Dan stuur ik een appje naar G: “haal je even pizza’s bij de Appie? Ik ga dus ècht niet koken vandaag!” Hij weet dan hoe laat het is en gaat er wijselijk niet tegenin. Maar dan dat heerlijke moment waarop G. en ik ze ’s avonds nog even lekker instoppen. Ze snurken een beetje, hebben het haar alle kanten op staan. Dan zie ik hoe klein ze nog zijn. Ze eens flink kietelen, hun verhalen over school en de crèche, samen eten, kleuren, stoeien… gewoon die alledaagse dingetjes. Die zijn het mooist. Soms heb ik van die beelden, het komt vast door mijn werk. Ze dringen zich ongewild aan me op. Soms tijdens het koken, soms in een droom… Dat er ‘iets’ gebeurt. Dat het niet altijd zo mooi blijft als nu. Dat één van hen ziek wordt, dat er een ongeluk gebeurt… Ik durf het niet te typen, wil er niet aan denken maar die angst is er gewoon ineens. Ik wil het wegdrukken, maar dat lukt niet altijd. De gedachte alleen, zorgt ervoor dat mijn buik zich binnenstebuiten keert. Het zweet, de wanhoop en de tranen breken me werkelijk uit. Alleen door de gedachte… En als ik daaraan denk, dan is mijn off-day ineens weg. Ik heb ze! Mijn zoons! Ik kan ze vastpakken, knuffelen en met ze spelen. Hangen voor de buis, ze verrassen met pannenkoeken of een cadeautje, ze troosten, voor ze zorgen, ze opvoeden. Ik heb de luxe om heel soms van ze te balen, want ze zijn er! Ik kan me verheugen op morgen, als ze er gelukkig ook weer zijn. Annelies Hoffmann

Auteur

kvanderweide