Angst

HAREN

Deze week de column 'Angst', door Arnold Heikamp.

Er valt in onze wereld veel te vrezen. En angst is gratis, dus in Nederland zijn we tegenwoordig gewoon overal bang voor. Lekker overzichtelijk en lekker voordelig. Gezellig. De nieuwste vreeswave golfde vorige week over het land: rubberkorrels. Geen gewone rubberkorrels, maar ‘mogelijk’ (nu even plechtig kijken) kankerverwekkende rubberkorrels. Die korrels liggen op kunstgrasvelden. Dit werd op de tv verteld. Meteen brak een aan de hoogtijdagen van de asbestpaniek herinnerende reuring los. Ook in Haren! Jeugdige voetballertjes mochten op zaterdag bij vv Glimmen niet het kunstgrasveld op. Dat die spelertjes op hun smartphone loerend naar het sportcomplex fietsen interesseert niemand, maar blootstellen aan rubberkorreltjes, dat moest maar niet. Levensgevaarlijk. En we waren in Haren nog maar net bekomen van de dochter aller angsten: een ‘mogelijke’ jubileumherhaling van de Project X festiviteiten. Daar zaten we met z’n allen natuurlijk niet op te wachten. Gelukkig hebben we bij zulke dreigingen altijd nog veldwachter Tarwe achter de hand. Robuust stond hij op de gevreesde datum bij de toegangsweg naar Haren geposteerd. Elke zich aandienende voetganger of fietser kon op een opgestoken halthand van de veldwachter rekenen. Kwam er op de vraag ‘Wat komt u hier doen?’ geen goedgekeurd antwoord, dan stuurde Tarwe de onverlaat pardoes weer naar huis. Een rustige nacht voor een ieder was het resultaat. De moeder aller angsten betreft in Haren uiteraard de ‘mogelijke’ herindeling. Deze angst wordt er door de tegenstanders van die herindeling vakkundig in geramd. Prijsdier van hun arsenaal aan argumenten is ‘de opoffering van het dorpse karakter van Haren en het volbouwen van de groene ruimte.’ Onzin natuurlijk, want Haren is geen dorp en heeft derhalve ook geen dorps karakter. Ga maar eens een tijdje in Usquert wonen, dan weet je wat een dorp is. Ook het volbouwen is een kulargument. Alsof een zelfstandig Haren dat níet zou doen. Wie nog in sprookjes gelooft: wandel de Oosterweg af en kijk rustig eens rond. Angst, vrienden, het is een ongeschikte raadgever. Dan was er nog de ‘mogelijke’ aanwezigheid van munitie bij het Maartenscollege. Dat loog er ook niet om. Een voorbijganger had munitie gevonden. Daar was veldwachter Tarwe weer! Deze keer samen met types van Defensie. Ze onderzochten het hele terrein nauwkeurig. Je wist immers maar nooit. Uiteindelijk bleek het alarm ook hier weer voornamelijk loos te zijn. Bij het Maartenscollege was van angst echter geen sprake: de lessen gingen gewoon door. Er is dus nog hoop. Arnold Heikamp    

Auteur

kvanderweide