De perfecte vrouw

HAREN

Deze week de column 'De perfecte vrouw', door columnist Annelies Hofmann.

Ik was laatst op een feestje bij een vriendin in het Gooi”, vertelt moeder C mij met opgetrokken wenkbrauwen en een scheef lachje. “Oh ja?”, antwoord ik alsof ik geïnteresseerd ben. “Marco Borsato was er ook!”, gaat ze verder. “Oh ja?”, zeg ik nog eens en langzaam dwaal ik af. Ik maak een plaatje in mijn hoofd van moeder C in een schort, die eigenlijk gewoon was ingehuurd om de hapjes rond te brengen en per ongeluk een glas wijn omstoot over Leontiens schoot. “Maar hij heeft niet gezongen hoor!”, grinnikt ze”. “Poeh hee”, zeg ik, “dat liep dan mooi met een sisser af!” Deze zelfde moeder vertelt mij vaker dingen. Zo is ze dol op ‘lange avonden tafelen met vrienden’. Ik denk dat ze dat ergens heeft gelezen in een VT Wonen. Volgens mij kan dat helemaal niet. Lange avonden tafelen met vrienden komt, sinds we allemaal kleine kinderen hebben, toch gewoon neer op het bakken van een stapel pannenkoeken die we tussen lawaaierig kroost opeten zonder aan een goed gesprek toe te komen? Ik probeer nog wel eens uitgebreid voor manlief te koken. Ik zeg dan: “vanavond gaan wij eens lekker samen eten nadat we de kinderen op bed hebben gebracht”. Als het eenmaal zover is zijn we allebei moe en zitten we met een prak koud eten voor De Wereld Draait Door. Eigenlijk ook best weer eens leuk: met een bord op schoot op de bank eten was ook al een hele tijd geleden. Moeder C lijkt alles perfect onder controle te hebben. Haar kinderen komen nooit met slaaphaar op school. Zelf ziet ze er ook altijd uit om door een ringetje te halen. Ze heeft altijd gelakte nagels en haar schoenen mooi in de poets. Ze heeft nooit ladders in haar panty’s en ze sport vast óók nog! Het lijkt net alsof er meer uren in haar dag zitten dan in de mijne. “Mijn zus gaat trouwen”, zei ze laatst, “ik heb alle versieringen gemaakt, plús de 300 cadeautjes voor haar gasten.” Omdat ik weet dat ze hoopt op de vraag “hoe ze dat nu allemaal doet met een druk gezin erbij”, weiger ik ‘em pertinent te stellen, waardoor ze er altijd nog een schepje bovenop doet. “En omdat ik me er niet te makkelijk vanaf wil maken, verzorg ik ook het buffet. Ze wilde cateren, maar ik zei: cateren?! Joh! Dat gaarkeukenvoedsel zet je je gasten toch niet voor? Weet je wat? Ík kook wel”. Ze plaatst op haar Facebookpagina ook vaak plaatjes van haar prachtige huis. Het ene meubelstuk is nog jaloersmakender dan het andere. Standaard voorzien van de hashtags #kringloop #vintage #thrifts. Als ik naar de kringloop ga zie ik alleen oud eiken kasten en elpees van Koos Alberts, maar zij heeft kennelijk een neus voor mooie vondsten. Mijn neus pikt alleen de lucht op van muffe tweedehands kleding. Of misschien was het toch gewoon een #woonboulevard? Ik zal het wel nooit zeker weten. Annelies Hofmann

Auteur

kvanderweide