Fietsen

HAREN

Hier leest u de column 'Fietsen' van deze week, door Arnold Heikamp.

We hebben hem! Het vergde ruim een jaar noeste arbeid door stoere kerels en omwonenden moesten vier seizoenen afzien, maar nu ligt-ie er toch maar mooi: de fietsstraat. Wat vroeger gewoon de Jachtlaan was, is nu onderdeel van een groot Plan dat Fietsroute Plus heet. Het ziet er nog steeds min of meer als de Jachtlaan uit, maar het is nu dus een fietsstraat. Dat is niet zomaar iets. Want in de fietsstraat zijn fietsers de baas. Ik sliep al maanden slecht van anticipatie en kon de officiële opening op 7 december dan ook niet afwachten. Dat hoefde ook niet. Het fietsparadijs was al een tijdje toegankelijk. Dus reed ik vorige week via de Onnerweg rechtsaf de Jachtlaan in. Ja hoor, daar stond gelijk al een mooi blauw bord met ‘fietsstraat’ erop. Daar ging ik. Het voelde direkt anders. Een achter mij rijdende auto bleef keurig achter mij. Ik meende wel wat gezucht te horen, maar dat kan ook de wind geweest zijn. Ook aan de groenvoorziening was gedacht. Overal verse nieuwbouwboompjes. Een man stond geconcentreerd graszaad te strooien in een perkje langs de weg. Wel een beetje jammer dat er even verderop een ploert zijn auto botweg half op zo’n perkje had geparkeerd. Natuurlijk zat veldwachter Tarwe net ergens aan de koffie. De harde realiteit van de rest van het dorp diende zich al snel aan. Ik trapte door naar de Rijksstraatweg. Daar verkocht de oliebollenbaron zijn baksels vanachter een doorzichtig plastic windscherm. Op de markt gaf de Vietnamese hapjesboer een demonstratie karretje achteruitrijden. De wagen van olijvenkoning Fresh Choice slalomde over het plein alsof de heer Choice aan een jurysport deelnam. Avontuur maakt hongerig. Ik zat daarom al snel bij de locale horecagigant aan tafel. Met op mijn bord een broodconstructie waarvan het nuttigen zonder ingenieursdiploma op eigen risico geschiedde. Vijf tafels verderop zat een mevrouw met hoogopgeleid haar, dat als een tempel op haar hoofd lag, parmantig rond te kijken of iedereen haar wel zag. Andere dames dronken warm water waarin groene slierten wiebelden. Het zijn interessante tijden. Terugfietsend door de Kerkstraat, en mij verwonderend over de veel te vroeg geplaatste kerstbomen, zakte ik pardoes door mijn zadel. Het scheelde niet veel of ik zat met mijn je-weet-wel op de bagagedrager. Nu hoorde ik toch echt gezucht. Vier tientjes later kon ik op een splinternieuw zadel weer rechtsaf, de fietsstraat in. Aan het begin ervan stond een fraai zitmeubel. Er zat niemand op. Arnold Heikamp      

Auteur

kvanderweide