Doei 2016!

HAREN

Deze week de column 'Doei 2016!', door Annelies Hofmann.

Het einde van een voor mij veelbewogen jaar is in zicht. Of ik nu wil of niet, onwillekeurig ging ik de laatste dagen in gedachten terug naar alles dat er voorbij kwam in het jaar dat achter me ligt. En tijdens de jaarwisseling zelf voel ik altijd een mixje van iets teveel wijntjes en weemoedigheid. Ik knuffel mijn liefsten extra en proost op de jaren die we hopelijk nog in ons verschiet hebben. En als ik op 1 januari wakker word krijg ik, naast een kleine klap van de hamer, een moment waarop de realiteit binnendringt. 1 Januari… De dag waarop ik uitvoering moet gaan geven aan al mijn goede voornemens. Ik zal het scenario dat zich al sinds jaar en dag op dezelfde wijze ontvouwt, schetsen. Voor het gemak spits ik het even toe op een onderwerp waar velen van u zich wellicht in herkennen. Dag één. Goede moed. Ik begin met een kopje koffie. Licht bakje kwark. Maar dan komt onherroepelijk het bezoek aan mijn lieve schoonouders. En sla dan maar eens dat wijntje, de oliebollen en toastjes af. 2 Januari is ook een veel betere dag om te beginnen, toch..? Op dag drie is mijn motivatie, samen met de temperatuur hier in het Noorden, gezakt tot onder het vriespunt. Ik krijg zin in dingen die ik normaal nooit eet, zoals salmiaklollies en winegums. Of ik denk ineens verlekkerd terug aan hoe ik als kind mijn tanden zette in zo'n ranzig schuimblok. Zo eentje die, als je erin beet, eigenlijk dezelfde nare sensatie gaf als nagels over een schoolbord. Dag drie nog maar. Wat moet hiervan worden. En waaròm ook! Al dat moeilijke gedoe om 3 kilo die alleen ik kan zien. Tegen deze tijd ben ik ongeveer aan mijn veertiende zak geschrapte wortels begonnen, lijkt mijn huid licht oranje en kom ik erachter dat rauwe gele paprika eigenlijk best lekker is, mits je je inbeeldt dat het een Bossche Bol is. Eerste Wereld problematiek hoor ik u denken. Heel erg waar. Ben ik mij bewust van. Maar zeg het even niet hardop als je leven je lief is. Ik zit in detox. Give me a break. Op dag 5 is het hek echter alweer van de dam en ga ik lekker op de oude voet verder. Kan mij het schelen. Je leeft maar één keer. En dat is misschien wel het beste motto om het nieuwe jaar mee tegemoet te treden: ik leef maar één keer. En komend jaar wordt fantastisch, zelfs al komt het met ups and downs. Ik zal lachen, ik zal huilen, ik zal lief hebben en geliefd worden, ik zal genieten, ik zal balen, ik zal verdrietig en boos zijn, gelukkig, gefrustreerd, blij en alles er tussenin. En als ik dat allemaal kan meemaken met de mensen waar ik van hou, is dat het mooiste dat 2017 mij kan brengen. Tijd! Tijd met mijn man en kinderen, mijn lieve ouders, mijn andere familieleden, mijn lieve vrienden en vriendinnen. En ik wens u allemaal precies hetzelfde. Een heerlijk 2017, met uw geliefden héél dichtbij. Annelies Hofmann  

Auteur

kvanderweide