Arnold Heikamp | Merels

HAREN

Hier leest u de column van deze week, "Merels', door Arnold Heikamp.

Merels

Tegenover het vetpaleis van oliebollenbaron Riddering aan de Rijksstraatweg stond een draaiorgel te schetteren. Zoals altijd wist de orgelman een deuntje rond te pompen dat je wel kende, maar waarvan de titel maar niet te binnen wilde schieten. Zat je dus mooi de rest van de middag met een vraagstuk opgezadeld. En wie zong het ook al weer? Bij Riddering zelf zaten twee dames van onbestemde leeftijd op een houten bankje. Ze aten een oliebol. Eentje droeg een rijk gekleurde muts, met vrolijke flappen aan weerszijden. De andere zat verstopt in een gewatteerde fruitrode jas die tot maximale spanning opgepompt leek. ‘Voer jij het hele jaar door of alleen in de winter?’ vroeg Muts. ‘Ja doei, alleen in de winter!’ riep Jas. ‘Het mag anders het hele jaar, tegenwoordig,’ wist Muts. ‘Van de Vogelbescherming.’ Jas nam een hap van haar oliebol. ‘Prima!’ zei ze vrijwel tegelijkertijd, waardoor een wolkje poedersuiker ontsnapte en een veilig heenkomen zocht op haar bolle schouder. ‘Maar daar doe ik niet aan mee.’ Muts liet deze informatie even indalen, en zei toen: ‘Nee, ik ook niet.’ De dames keken toe hoe een vader een oliebol voor zijn dochtertje kocht. Ook in deze situatie kwam een jas niet geheel poedersuikervrij uit de strijd. ‘Leuk hè, die kleintjes,’ zei Jas. Muts bevond zich echter nog in andere sferen. ‘Ik heb wel problemen met de merels,’ bekende ze. Jas was meteen weer bij de les. ‘Problémen? Wat voor problemen?’ ‘Ze zijn agressief naar de andere vogels toe. Ze jagen de kleintjes weg.’ Jas bestudeerde het restant van haar oliebol. ‘Ze spelen de baas,’ ging Muts door. ‘En zo zinloos! Er is genoeg! Ik snap niet waarom ze niet naast elkaar kunnen eten, in gezamenlijkheid!’ Op dat moment arriveerde een oudere heer in een scootmobiel bij de bollenkraam. ‘Ja, dames,’ zei hij, ‘de gezamenlijkheid is ver te zoeken tegenwoordig.’ Muts wilde wat terugzeggen, maar de man was nog niet klaar. ‘Iedereen schreeuwt maar voor zijn eigen gelijk. De een nog onbeschaafder dan de ander. Maar weet u wel hoe we die gezamenlijkheid weer terugkrijgen?’ Hij pauzeerde even theatraal. ‘Door sneeuw! Niet een beetje sneeuw, maar een meter of zo. Met van de buitenwereld afgesneden dorpen. Voedsel droppende helikopters. Moet u eens zien hoe snel de saamhorigheid dan terug is!’ ‘Heb jij geen eksters in de tuin of zo?’ vroeg Jas aan Muts. Arnold Heikamp

Auteur

admin