Berichten uit de Biotoop | Sabine van den Berg

HAREN

Schrijfster Sabine van den Berg leeft met haar gezin in de grootste kunstenaarsgemeenschap van Noord-Nederland: De Biotoop in Haren. In het voormalige Biologisch Centrum van de RUG wonen en werken meer dan 300 mensen.

Broertjes ‘Deze gang is alleen toegankelijk voor bewoners/begeleiders.’ Ik keek peinzend naar het bordje op de deur. Dit was toch echt de vleugel en de verdieping waar ik zijn moest. Met de deurknop in mijn ene en de brief van de overheid in mijn andere hand stond ik in dubio. Iemand met dezelfde initialen en achternaam als ik woonde achter deze deur. Per ongeluk was zijn post bij mij terechtgekomen en ik had die geopend. Door het glas zag ik een tengere jongen met een petje op. Ik klopte op de deur. Het duurde even voor hij naar me toe kwam. De jongen knipperde met zijn ogen en durfde me haast niet aan te kijken. Ik liet hem de brief zien en zijn gezicht klaarde op. ‘Ik ben Sander,’ zei hij, ‘ja, die brief is voor mij. Die moet naar Mebel.’ Toen ik niet begrijpend bleef staan, legde Sander uit dat Mebel hem begeleidde en hielp met zijn post.Mebel had ik een keer ontmoet op een themafeest in De Biotoop.We hadden lol om elkaars verkleedkleren en dansten samen. Ik wist niet dat ze ook op deze gang woonde. Sinds die keer ontvingen Sander en ik geregeld post voor elkaar die we dan in de juiste brievenbus deponeerden. Ongeveer een jaar later sta ik weer voor het bordje, maar nu loop ik door. Ik hoor een hond blaffen, een deur gaat meteen open. ‘Ik wist dat jij het was,’ zegt Mebel. ‘Mijn hond blaft als er een vreemde de gang oploopt.’ Mebel woont met een negental jongens op deze gang. De jongens zijn tussen de achttien en vijfentwintig. Er is een gezamenlijke keuken en woonkamer. Iedereen heeft een eigen kamer en douche, sommigen hebben een eigen keukentje. Mebel is inwonend begeleider en leert hen hoe ze zelfstandig kunnen wonen. Opmerkelijk is dat haar hond niet blaft als een van de jongens thuiskomt. In het begin had ze moeite om privé en zakelijk te scheiden, vertelt ze. ‘Dat is onmogelijk als je met elkaar samenleeft. Ik ben hen maar als mijn kleine broertjes gaan zien.’ Toch blijft het soms gek. Laatst ging om twee uur ’s nachts het brandalarm af en stonden ze met z’n allen op de gang. Mebel had alleen een nachtponnetje aan en voelde zich opeens wel erg naakt onder de blikken van de jongens. Een keer per week koken de jongens met Irma van De Open Kas. Zij geeft hen kookles. Hiervoor moeten ze plannen, boodschappen doen en achteraf opruimen. Soms bakken ze pizza’s bij haar in de steenoven. De Open Kas kennen ze, de omgeving is vertrouwd, want De Open Kas hoort ook bij De Biotoop. Eerst aten de jongens verplicht elke avond samen, maar die regel vonden ze te streng. Ze schreven een protestbrief en Mebel luisterde. Sinds de regel is losgelaten, eten de jongens toch elke avond vrijwillig samen want dat is veel gezelliger. Inmiddels is een aantal jongens al uitgevlogen. Mebel houdt contact met hen. Ze kunnen terugkomen als het niet gaat. Sander woont sinds kort ook zelfstandig. Ze ziet hem nog één keer in de week. Hij heeft nu een appartementje in Friesland. ‘Je hebt hem goed opgevoed,’ zeg ik, ‘zijn post wordt keurig doorgestuurd. Ik krijg nooit meer iets voor hem.’ Om de week op woensdag verschijnt er een bericht uit De Biotoop (www.Sabinevandenberg.com www.biotoop.org/nieuws en in het Harener Weekblad). Eerdere afleveringen van De Biotoopfeuilleton staan op www.Sabinevandenberg.com Soms zijn de namen gefingeerd om privéredenen. Tekst & illustratie: Sabine van den Berg

Auteur

kvanderweide