Moeder & meer | Annelies Hofmann

Haren

Moederdag

In mijn ouderlijk huis staat nog een beschilderde jampot met daarin een bol wol en een gaatje in het deksel waar een stukje touw uit bungelt. Het was een moederdagcadeau uit mijn kleutertijd. Ze heeft het al 34 jaar. Moge het leven anno 2017 in praktisch geen enkel opzicht meer lijken op het leven in 1982, één ding is nooit veranderd: de ‘moederdagknutsel’. Vanochtend kreeg ik een kalender met foto en tekst van mijn eigen kleuter, een gipsen handafdrukje van mijn dreumes en een gekleide en beschilderde afdruk van de gekromde hand van mijn oudste. “Voor je ringen en zo!”, sprak hij enthousiast toen ik het uitpakte. Ik ben er verguld mee! En daar is geen woord van gelogen. Zelf vier ik het moederschap met enige regelmaat. Ook zonder cadeaus, ontbijt op bed en lieve briefjes. Dat zit ‘em altijd in de kleine dingen, zoals bijvoorbeeld dit tafereel: terwijl ik wat op mijn computer fröbel kijk ik op naar mijn middelste zoon die zijn eigen verhalen op tafel uitspeelt met Playmobil. Hij heeft uiteraard nog geen enkel historisch besef en dus kunnen de cowboys prima opschieten met de Indianen, maar tussen hen en de mannen met “ruimtearmen” (?!) botert het iets minder goed zie ik. Ze zijn het ergens fundamenteel over oneens en het conflict wordt met harde hand beslecht. Sint en Piet komen de boel sussen, op Amerigo. De ruzie is voorbij en met z’n allen stappen ze in het vliegtuig naar “een eiland met veel zee er omheen, waar het kerst is”. Glimlachend en vertederd kijk ik over mijn beeldscherm. Onlangs werd hij vier. Het mannetje met de ijzeren eigen wil en de rijke fantasie. De beste moederdagen komen niet persé op de tweede zondag van mei. Ze komen zomaar tussendoor. Ze zijn niet te plannen en brengen liefde en energie mee. Voldoende om het ook op minder goede dagen goed vol te kunnen houden. Zo’n dag is pas Moederdag!

Auteur

kvanderweide