Zoete woordjes | Jaap Matthijs Jansen

Haren

Doei, basisschool

21 jaar lang heeft een Harense basisschool het leven van mijn ouders bepaald. 21 jaar! Daar komt komende maand een einde aan. Sommige dingen zijn tijdelijk gebleken. Bijvoorbeeld de stamppot boerenkool bij het kerstdiner. Het fluorspoelen. Juffen van wie je in de klas geen schoenen mocht dragen. Het schoolkoor. De handvaardigheidjuf. Tien gulden meenemen voor de overblijfjuffen. Een conciërge die bij de lunch altijd net deed of hij je boterham wou stelen. Toen ik op school kwam, stond in de klas een typemachine. Nu verlaat mijn jongste zusje een school waarin digiborden en een klassenwhatsapp de gewoonste zaak van de wereld zijn. De school zelf is in de loop der tijd nogal veranderd. In 1996 was het een laag gebouw met een voetbalveld, een ‘groot plein’ (voor de bovenbouwleerlingen) en een plein met speeltoestellen (voor de onderbouwers). Van het toenmalige schoolhoofd namen we twee jaar later afscheid in het buurthuis; opgezweept door de conciërge zongen we toen ‘Mijn opa, mijn opa’. Het nieuwe schoolhoofd is tot 2010 aangebleven. Hij leek een personage uit een kinderboek en sprak mij en mijn broertjes en zusjes altijd aan met de achternaam: ‘Goedemorgen, Jansen’. In de laatste tien jaar is de school veranderd in een ‘brede school’, gehuisvest in een weliswaar niet zo breed maar wel bijzonder mooi gebouw. Van louter parallelklassen naar louter combiklassen. Andere dingen zijn toch vrij permanent gebleken. Het Wisselnieuws. Het knikkeren. De avondvierdaagses. De voorleeswedstrijd. De vaderdag- en moederdagcadeautjes (klassieker: de beschilderde kei). De maandsluitingen, later ‘wisseltheaters’, met een overzichtelijk repertoire aan kaskrakers (‘Wij zijn de groene mannetjes, de mannetjes… van Mars!’). De groepachtkampen, standaard in Lettelbert. Elk jaar de discussie: godsdienst of HVO? En de belangrijkste constante: de vaste kern van het leerkrachtenteam. Zonder bijvoorbeeld mijn groep 3-juf, die binnenkort afscheid neemt van de school, had ik dit stukje nooit kunnen schrijven en zou ik noodgedwongen maar een mooie tekening van een boom hebben gemaakt. En nu, acht citotoetsen, acht eindmusicals en zo’n 12.500 lunchpakketjes verder, zijn mijn ouders eindelijk klaar met hun basisschooltijd. Gelukkig hebben ze nog zo’n zes jaar middelbare school voor de boeg.

Auteur

kvanderweide