Moeder & meer | Annelies Hofmann

Haren

Fases

Laatst hoorde ik ‘em weer: “geniet er nog maar even van, want voor je het weet gaan ze het huis uit”. Ik realiseer me dat regelmatig. Ze groeien zó snel en de tijd glipt me door de vingers. Vaak wil ik het liefst op de rem trappen. Zorgen dat ze altijd klein blijven. Ik hoorde een moeder vertellen dat haar ene zoon in Australië en haar andere zoon in Italië woont. Mijn hart kromp ineen van het beeld. Als ze allemaal in Australië gaan wonen kun je – al is het tamelijk symbiotisch - nog beslissen om mee te gaan, maar hoe moet dat als ze allemaal op een ander continent wonen? Zover is het hier gelukkig nog niet. Wij zitten nog middenin de ‘welles nietes’ fase, de ‘en nu geef je die stift terug’ fase en de ‘kijk eens mama! Ik heb een letter gepoept’ fase. “Mam, ik verveeeeel me”, klaagde mijn oudste vanmiddag. “Mag ik op een schermpje?” “Nee”, antwoord ik eenlettergrepig. Die schermpjes zitten ons al langere tijd dwars. Met name de oudste belandt in een ‘zombie modus’ als hij te lang computert of televisie kijkt. Het gaat ten koste van de creativiteit om zelf een spel te bedenken en onze suggestie om buiten te gaan spelen wordt weggehoond of weggejankt (afhankelijk van het aantal uren slaap dat hij had in de nacht ervoor). Eigenlijk ergeren we ons vooral aan ons eigen inconsequente beleid omtrent schermpjes, dus hoog tijd om teugels aan te halen. We leggen de regels later die dag nog eens uit aan de jongens: op woensdag- en zaterdagmiddag een uurtje op de spelcomputer en op de andere dagen een (half) uurtje televisie als wij aan het koken zijn. Gemopper vanaf de kinderstoelen. Als ware rijdende rechters oordelen mijn man en ik: “dit is ons oordeel en daar zullen jullie het mee moeten doen”.    

Auteur

kvanderweide