Moeder & meer | Annelies Hofmann

Haren

Bornholmstraat

Vier dagen per week fiets ik er vanuit Haren langs. De Bornholmstraat. De aanblik went nooit. Het aangelegde autopad, de rood-witte paaltjes, het 'clubhuis'. Onlangs viel mij voor het eerst het gebodsbord op van het autopad dat naar de ' afwerkplekken' leidt: "Alleen betreden in gezelschap van een vrouw".

Vroeger werd me uitgelegd dat ik - als jonge vrouw - blij zou moeten zijn met het bestaan van prostitutie. De vrouwen die hun lichamen ter beschikking stelden, voorkwamen aanranding en verkrachting van andere vrouwen. Toen uit de cijfers bleek dat het een geen bal met het andere te maken had, kwam er het andere argument voor in de plaats: "als je het faciliteert, kun je er tenminste toezicht op houden". Jarenlang vond ik dit plausibel. Want mensen die op de legalisering van prostitutie tegen waren, waren ook tegen abortus en euthanasie en met die laatste groep vereenzelvig ik mij helemaal niet. Echter, ik vereenzelvig mij tegenwoordig met geen enkele groep. Ik wil zelf nadenken en tot mijn eigen conclusies komen.

Ik kan niet bedenken waarom een maatschappij die pretendeert beschaafd te zijn, dit toestaat. En niet alleen oogluikend hoor! We bouwen 'bushokjes' waar de vrouwen onder kunnen tippelen als het regent, we leggen bloembakken aan om het op te fleuren, omheinen de tippelzone met hekken zodat het gewone volk niet onthutst raakt. Want we willen ze liever niet in ons gezichtsveld en dus verplaatsten we hen vanuit de binnenstad naar een kil industrieterrein. Ik zie voor me hoe een gemeenteambtenaar het bordje beplakt waarop staat dat toegang alleen mogelijk is voor mannen in gezelschap van een prostituee. We bouwen een keet, een soort noodlokaal, waar de vrouwen bij -10 Celsius een kopje soep kunnen komen halen en zetten er een maatschappelijk werker bij in voor een luisterend oor.  

"Als je het niet toestaat, gebeurt het in het geheim en dan zijn die vrouwen nog veel verder van huis". Als het helpt tegen erger, als dat ècht zo werkt, waarom is er dan nog geen harddrugswinkel? Waarom worden er geen wapens verkocht op de hoek van de straat? Het is een kromme redenatie en het zou pleiten voor een beschaafde samenleving als we met elkaar zouden zeggen: dit is onacceptabel. In ons land worden vrouwen niet openlijk uitgebuit, noch wordt dit algemeen aanvaard.

Hoe leg ik dit later uit aan mijn zoons? En belangrijker: waaruit moeten deze vrouwen hun vertrouwen halen in onze maatschappij? Als zelfs de overheid hen niet beschermt? Laten we wel wezen: je kunt proberen er een mooi verhaal bij te verzinnen, maar niemand - helemaal niemand - staat voor haar plezier te kleumen op een parkeerterrein met het doel om niet zelfgekozen mannen te bevredigen voor een habbekrats. Dat zal ik nooit geloven.


Auteur

kvanderweide