Moeder & meer | Annelies Hofmann

Haren

Terugkeergarantie

Onlangs werd ik 39 jaar. Het deed wel een beetje pijn, maar ik heb het gedragen als een vrouw, al zeg ik het zelf. Ik vond ouder worden nooit erg. Maar ja: toen was ik nog jong! Toen had ik makkelijk praten! Nu ben ik ouder en begin ik het toch wel te voelen. Niet zozeer lichamelijk, maar wel gevoelsmatig. De belangrijkste hoogtepunten in mijn leven (de geboortes van mijn drie zoons) liggen achter me. Het idee dat ik - als ik mazzel heb - op de helft ben (want de kans is groter dat ik er al overheen ben), is vreemd, onwerkelijk en een beetje beangstigend en dringt zich steeds vaker aan me op. Mijn stagejaar is 20 jaar geleden, maar voelt veel korter. Ik kwam mijn begeleidster laatst tegen: toen net zo oud als ik nu, tegenwoordig dus 60. In zo'n flits dus, met zo'n gemene knip van de vingers, is het om. En iedereen moet met die waarheid dealen, maar eigenlijk steek je je kop er liever voor in het zand. Ik heb het er ook wel eens over met mijn ouders. Mijn vader schetste het laatst: "dat gezicht dat ik zie in de spiegel, komt niet overeen met hoe ik me voel". Gelukkig laten zij zich vooral leiden door het laatste en leven ze volop. Met energie, enthousiasme en levenslust. En iets vaker een dutje op de bank, maar kniesoor die daar op let. U begrijpt: het was tijd om al die serieuze gedachten en moeilijke fronsen (en rimpels) in mijn voorhoofd even los te laten en ouderwets de bloemetjes buiten te zetten. Eerst lekker uit eten met een groep vriendinnen en aansluitend de stad in. Dat ging goed. Dat ging buitengewoon goed. De volgende dag voelde ik, naast een bonkend hoofd, een soort trots. Ik kan het nog. Ik moet er misschien 3 weken van bijkomen, maar de nacht zelf kostte het me geen enkele moeite. Het bier vloeide rijkelijk en er werd gedanst, gehost en meegezongen (althans: met de liedjes die wij kenden, die voor de rest van het publiek vooral 'golden oldies' bleken te zijn). We trokken met vier vrouwen het leeftijdsgemiddelde in die kroeg zeker met acht jaar omhoog. Om 6 uur 's ochtends ging ik naar bed. 'T Is wel anders wakker worden dan vroeger, zo'n day after. Waar ik 15 jaar geleden me nog rustig van bed naar bank kon verplaatsen om bij te tanken, werd ik nu belaagd door 3 kleine jongetjes toen ik mijn hoofd om de deur stak. "Mama!!!", riepen de schatjes in koor. Het beste van twee werelden eigenlijk: jong genoeg om nog een nacht door te halen, met - de volgende dag - een terugkeergarantie naar die drie prachtige kleintjes voor wie het hele leven nog een grote verrassing is.

Auteur

kvanderweide