Koppig kind

HAREN

Nu de vuurwerkresten weer opgeveegd zijn (ik hoop dat de liefhebbers een beetje van hun geknal genoten hebben, want ook deze traditie wordt binnenkort van ze afgepakt) en het nieuwe jaar zuchtend en nog wat stram naast het bed staat, kunnen we met zijn allen misschien even iets afspreken.

Namelijk dat we niet meer met onze rug naar de realiteit gaan staan en zeggen: ,,Wij kunnen zelfstandig blijven, wij hebben jullie niet nodig.” Dat we de ikke-ikke- ikke-mentaliteit zonder rantsoen in een lekke boot het Paterswoldsemeer opduwen, en in plaats daarvan zeggen: ,,Hé vrienden, hoe kan Haren helpen met het versterken van onze geliefde regio?”

Want dat onze door economische achterstanden en aardbevingsproblematiek geteisterde provincie wel wat steun kan gebruiken, daarover zijn we het waarschijnlijk wel eens. Is het dan niet, voorzichtig uitgedrukt, een beetje gek om alleen maar naar je eigen gemeentetje te kijken en egoïstisch te zeggen: ,,Zoeken jullie het maar lekker uit. Wij hebben het hier goed en hoe het jullie vergaat interesseert ons niet. We komen wél af en toe langs om wat vruchten plukken, want dat is traditie, en daar moet je van afblijven.”

Ja, dat is best wel een beetje van de pot gerukt. Misschien, heel misschien, is het een goed idee om straks in onze provincie een landelijke top 5 gemeente te hebben. Een gemeente die wat harder op tafel kan slaan dan een kleiner exemplaar, dat, hebben wij weer, niet eens aan die tafel zit. Aan die zetel kan Haren een mooie bijdrage leveren door uit de loopgraven te klimmen, ze dicht te gooien en over de aldus ontstane paden de toekomst onbevreesd tegemoet te treden. En dan maar eens beginnen door constructief mee te overleggen met de beoogde herindelingspartners. Dat zijn ook gewone mensen, net als wij. Die staan heus niet met messen en troffels klaar om dat bekakte volk uit Haren even financieel te scalperen en en passant al het groen vol te bouwen met zoiets vulgairs als woningen.

Dat overleg levert niet alleen voordeel voor de regio als geheel op, maar ook nog eens voor Haren zelf. Ga maar na: of je zit aan tafel met je zelf meegebrachte agenda, of je weigert als een koppig kind te praten en krijgt later de rekening gepresenteerd in de vorm van voldongen feiten die niet in je voordeel uitpakken. We zijn er zelf bij. Nu.

Ik wens u alle goeds voor 2018.


Auteur

Redacteur