Moeder & meer | Annelies Hofmann

Haren

Inschattingsfoutjes

Loslaten is op alle fronten een thema in het moederschap, althans: in mijn moederschap. Balans vinden tussen 'loslaten' enerzijds en 'bemoeizorg' anderzijds, wat een queeste! Laat je ze in een boom klimmen met het gevaar op vallen van enige hoogte? Of houd je ze altijd op de grond waardoor ze beschermd zijn tegen vallen, maar nooit leren klimmen. Ik ben er niet goed in, in dat soort afwegingen. Doordat ik nog wel eens dreig door te slaan in zorgzaamheid naar mijn kroost, onderschat ik mijn oudste nog wel eens. Tot voor kort strikte ik zijn veters, waste ik zijn haren en lijf onder de douche, droogde ik hem af en poetste ik zijn tanden. Hij liet het allemaal gebeuren natuurlijk, want waarom zou hij bedenken dat hij dat al lang zelf kan als mama het allemaal regelt... Totdat ik me realiseerde dat ik niet alleen maar een taak heb in de liefdevolle verzorging, maar ook in het aanleren van enige zelfredzaamheid met het oog op de toekomst. Nu doet 'ie het zelf en dat gaat natuurlijk prima! Meestal voel je als ouder wel aan hoe ver je kind is en wat hij al dan niet aankan. Maar soms maak je een piepklein inschattingsfoutje, zoals ik laatst. Ik liep op een ochtend met mijn twee (en een half) jarige in de supermarkt. Voor het eerst mocht hij een eigen karretje van me. Het leek een leuk idee. Ik probeerde van tevoren nog iets van afspraken met hem te maken over het hanteren ervan, maar dat ging vanzelfsprekend het ene oor in en het andere weer uit. Dat was het moment dat ik had moeten ingrijpen! Maar ik was naïef en dacht dat ik hem wel - letterlijk en figuurlijk - bij zou kunnen sturen. Echter, zodra hij het karretje vast had, racete hij weg. Rakelings langs de glazen augurkenpotten en de breekbare roomboter spritsen. "Stop!", riep ik, terwijl ik oververhit achter hem aan rende. Kansloos. Hij zag en hoorde niets meer en was in een stier veranderd en de winkel was zijn rode lap. Er verlieten die ochtend heel wat blauwe schenen de winkel. Ik verontschuldigde me her en der en het winkelend publiek was verrassend begripvol en keek me vol medelijden aan. Terwijl ik mijn zoon onder één arm krijsend naar buiten tilde nadat hij het karretje had moeten wegzetten sprak ik mijzelf toe: "Loslaten... hmpf! Voor alles is een tijd en een plaats..."

Auteur

kvanderweide