Moeder & meer | Annelies Hofmann

Haren

Onlangs is mijn middelste zoon 5 jaar geworden. Onze lieve ukkepuk is groot geworden: al zijn broeken hebben pijpen met 'hoogwater' en hij stelt ingewikkelde vragen over de diepere zaken des levens. Al weken telde en kruiste hij nachtjes af op zijn kalender. Hij droomde over trakteren in de klas, over taart, visite en vooral: over cadeautjes. Het liefst veel en grote. Het was vertederend en herkenbaar om te zien hoe erg hij zich er op verheugde.

Toen ik zo oud was als hij, lag ik de avond voor mijn verjaardag ook altijd klaarwakker met vlinders in mijn buik in bed te wachten op de grote dag. Mijn ouders en zus zongen mij wakker, net zoals ik dat nu voor hem doe met mijn eigen gezin. Voor mij en mijn man is het iedere verjaardag van één van onze jongens weer een hele toer om een mooi cadeau te vinden, want met drie kinderen van hetzelfde geslacht hebben we zo ongeveer elk denkbaar speelgoedartikel in huis. Ons huis is van de nok tot de berging bezaaid met fietsjes (en allerhande varianten, zoals steps, trekkers en loopfietsen), Duplo, plastic dino's, auto's, puzzels, knutselspullen, (kwartet)spellen, er komt werkelijk geen einde aan. Zoekend naar een cadeau realiseerden wij ons dat zijn cadeau van vorig jaar (de Lego brandweerkazerne) en die van het jaar daarvoor (het Duplo piratenschip) praktisch onaangeroerd in een hoek van zijn kamer staan.

En dit jaar kochten we weer een cadeau waar hij heel kortstondig vreselijk blij mee was. Hij speelde er een paar dagen onuitputtelijk mee. Misschien nog een paar weken? Hij nam vriendjes mee om hen zijn mooie cadeaus te showen. Binnenkort zal ook dit cadeau vast en zeker ergens in een opbergdoos belanden. Maar dat geeft niks. Want zijn gezichtje in de ochtend, met het slaaphaar alle kanten op, stralend van oor tot oor wanneer hij het papier van zijn pakjes afscheurt, is onbetaalbaar.

En daarom, zo heb ik me voorgenomen, ga ik binnenkort samen met mijn zoons eens op zoek tussen het nog goede maar 'verwaarloosde' speelgoed om te kijken of we er kinderen blij mee kunnen maken voor wie een verwende verjaardag iets minder voor de hand ligt. Want ieder kind zou dat gelukzalige gevoel moeten kennen dat ik mijn zoon gun op de zijne. En terwijl ik dit schrijf bedenk ik me: samen kunnen we nog veel meer kinderen blij maken! Dus: wie doet er mee?


Auteur

Redacteur