Bijenweelde Haren | Henk van der Zijden

Haren

Afscheid

De maanden maart en april staan voor de gelovige mens in het teken van het lijden van Jezus en zijn sterven aan het kruis. Een tijd vol treurnis en droevenis. Vaak wil het weer ook al niet meewerken om je uit dit dal te trekken. Zeker als je dan ook nog te maken hebt met enkele droevige berichten en gebeurtenissen.

Allereerst werden we op de Hortus getroffen door een dramatisch verlies aan bijenvolken. Van de 11 ingewinterde volken zijn er nu nog maar 6 over. Onder de verdwenen koninginnen zat ook onze hoop voor de toekomst een prachtige raszuivere Carnica Koningin, waarmee we onze bijenstand dit seizoen hadden willen doen versterken. Naar de precieze oorzaken blijft het gissen. De overgebleven volken zijn klein en het is nog maar de vraag welke het gaan halen.

Ten tweede kreeg ik onlangs ook het bericht van het bijenteeltstation van Schiermonnikoog, dat zij dit jaar een moeilijke beslissing moesten nemen. Bij de laatste inspectie in januari van dit jaar bleek dat er 15 van de 35 volken verloren zijn gegaan en dat er mogelijk nog meer volken zullen verdwijnen. De oorzaak ligt in de grote aantallen varroamijten en daarmee samenhangende virusinfecties. Hoewel de gebruikelijke bestrijding is uitgevoerd konden de varroamijten zich afgelopen jaar explosief vermenigvuldigen door aan koninginnenteelt gerelateerde factoren. Dit jaar wordt de teelt van raszuivere Carnica Koninginnen overgeslagen. Met de overgebleven volken moet de populatie weer op peil gebracht worden.

En ten derde hoorde ik, tot overmaat van ramp, vorige week van onze dierenarts dat onze oudste hond Ole, die opeens bij het uitlaten begon te druppelen in plaats van te plassen, last heeft van stenen die ontwikkeld worden in de blaas, die hem het plassen belemmeren. Een blaasontsteking werd geconstateerd, maar erger op de gemaakte foto waren veel onregelmatigheden te zien die duiden op een vergevorderd stadium van zijn ziekte. De operatie zou erg vervelend zijn met uitzicht op een periode van lijden en geen garanties voor herstel en perspectief op een waardig hondenleven. Bovendien diende ik er rekening mee te houden dat het leven van Ole niet langer dan een jaar verlengd zou worden. Na dertien en een half jaar zo intensief met hem te hebben samengeleefd was dat wel het meest droevige bericht.

Mijn hoop is dat het vanaf nu weer beter zal gaan. Zoals ook Pasen het perspectief biedt op de herrijzenis van Jezus zo vindt Ole ongetwijfeld zijn weg naar de hondenhemel. Bovendien gaan de temperaturen rap omhoog met als gevolg steeds meer bloeiende planten met veel stuifmeel en nectar waar onze bijen op dit moment net als ik verlangend naar uitzien.


Auteur

Redacteur