Moeder en meer | Annelies Hofmann

Haren

De laatste

Dit is voorlopig mijn laatste bijdrage aan het Harener Weekblad. Sinds ik kan schrijven, schrijf ik al korte verhalen en columns. De publicaties in het Harener Weekblad zijn de eersten die daadwerkelijk gelezen werden door andere mensen dan mijn naasten en dat gaf voldoening. Ik heb geprobeerd een leuke, vrolijke noot te brengen met een inkijkje in het drukke leven van een jonge (hoewel, jonge?) moeder van 3 wolken van zoons. En juist door die drukte begon de schoen te wringen en daarmee ook de deadlines. Naast mijn gezin en mijn werk ben ik onlangs begonnen met een tweejarige opleiding waarvan ik nog ruim anderhalf jaar voor de boeg heb. Ik geniet ervan: het daagt me uit en dat wat ik leer is direct in mijn werkpraktijk toepasbaar. Ik hecht waarde aan mijn persoonlijke ontwikkeling, dus investeer ik daar tijd en energie in. ‘S Avonds nog wat lezen, of werken aan een document: ik doe het met plezier. Een deadline voor het inleveren van mijn column: ook daar zette ik de zeilen graag voor bij. Hadden de weken 10 dagen, dan was er niets aan het handje: ik ben het liefst altijd bezig onder het motto ‘slapen is heerlijk, maar actief zijn is leuker’. Maar soms, als ik even de tijd neem om achterover te leunen en het leven te bekijken van een afstandje, dan vraag ik me wel eens af hoe ik later terug zal kijken op het tempo waarin ik nu leef. Wil ik het grootste deel van mijn tijd besteden aan dingen die moeten of aan dingen die mogen? En kennelijk ben ik op een (niet nader te noemen...) leeftijd gekomen dat het nadenken over zulke thema’s ook daadwerkelijk leidt tot verandering. Dus hak ik hier en daar een knoopje door om meer tijd voor ontspanning te maken. Het stoppen met het schrijven van de column heeft daar hopelijk effect op. Ik heb er veel plezier aan beleefd om uw reacties te lezen of te horen als we elkaar ontmoetten in het dorp. Dank u voor het lezen!

Auteur

admin