Column van haar

Remi

Als best fanatieke fietser maak ik heel wat kilometers op mijn stalen ros. Daarbij valt mij de laatste jaren steeds meer op hoe-veel fietsers niet echt bewust deelnemen aan het verkeer. Voor hen is fietsen vooral hét moment om muziek te luisteren, een telefoongesprek te voeren of uitgebreid te appen. Dat daarbij de breedte van het fietspad soms nog niet eens volstaat en dat zij dankzij de oplettendheid van omstanders zonder kleerscheuren op de plaats van bestemming komen, dringt niet eens tot ze door.

Deze Remi’s, die over straat gaan alsof ze alleen op de wereld zijn, zijn prima te herkennen. Het aantal mensen dat inmiddels een oversized model koptelefoon op heeft, neemt zienderogen toe. Mijn vader had in de jaren 70 ook zo’n koptelefoon, die hij gebruikte om naar vreselijke muziek te luisteren. Dan zat hij als een zombie voor zich uit te staren en hem dan iets vragen, ho maar. Ook fietsers met zulke doppen op hun hoofd staren vaak wezenloos voor zich uit. Mensen die al fietsend bellen of appen zijn goed te herkennen aan hun geslinger of de langzaam afnemende snelheid.

Ook onder hardlopers zie je vergelijkbaar gedrag. Laatste jogde er voor mij op een smal fietspad een dame met zo'n giga koptelefoon op en twee hondjes aan de lijn. Ik begon ruim van tevoren te bellen, maar dat leverde geen resultaat op. Ook heel hard hallo en joehoe roepen, werkte niet. Net toen ik haar inhaalde, week ze even wat van haar lijn af en schampte ik haar arm. Ik kreeg een scheldkanonnade over me heen: waarom ik #%$ niet gebeld of geroepen had. Toen ik haar vertelde dat ik dat wel had gedaan, maar dat ze dat met haar koptelefoon niet gehoord had, draaide ze het verhaal ineens om. Ik dacht zeker dat zij een egocentrisch rotwijf was. Terwijl ik bedacht hoe ik hier tactisch op kon reageren, vertelde zij wat ze allemaal had meegemaakt en hoe vreselijk haar leven was. Ik liet haar snel met haar koptelefoon in haar allenige wereld achter.

Desondanks pleit ik voor meer bewust fietsende (en lopende) verkeersdeelnemers. Is het niet een idee om slechts één dopje in je oor of een halve koptelefoon te gebruiken? Zo zijn muziekminnende fietsers geholpen en horen ze toch wat er om hen heen gebeurt. En als de overige Remi's hun beide handen aan het stuur houden, dan scheelt mij dat weer een paar acrobatische toeren om jullie in te halen. Hoef ik me daarna alleen nog maar druk te maken over scholieren die met zijn drieën naast elkaar fietsen en fietsers die geen richting aangeven.