De interviewestafette | UPDATE

HAREN

Ik tref Ronald Zuidema aan de Kromme Elleboog in de bloemenzaak van zijn vriendin Clarissa Drenth die op 1 maart de zaak heeft overgenomen van Geert-Jan Groeneveld. Zuidema: “Ik woon aan de Meerweg waar de bloemenzaak eerst was gevestigd en waar Geert-Jan en zijn vrouw zijn blijven wonen. Clarissa parkeerde haar auto altijd voor mijn deur en op een gegeven moment heb ik mijn visitekaartje met een notitie achtergelaten. Zo is het contact ontstaan, we wonen nu samen en hebben een dochter, Benthe, die nu vijf is.” We nemen plaats in het kantoortje achter de bloemenzaak in het pand waar voorheen de verf-/schilderzaak van Ploeger was gevestigd.

Haren

“Ik ben in 1969 geboren in het oude RKZ (Rooms Katholiek Ziekenhuis) in de Stad. Mijn ouders woonden in Helpman en zijn toen verhuisd naar de Anjerlaan in Haren. Ik heb op de Vijverschans gezeten maar in mijn jeugd heb ik vooral veel gevoetbald op het trapveldje wat nu veranderd is in het Anjerplein. In die tijd kon je ook nog lekker op straat voetballen en kwam je dikwijls met een scheur in de broek thuis. Vanaf de E’jes, want puppievoetbal bestond toen nog niet, ben ik bij Gorecht gaan voetballen en heb dat vele jaren gedaan vanaf de jeugd tot het eerste en daarna vele jaren in het veteranenelftal. Sinds de geboorte van Benthe voetbal ik niet meer. Na de Vijverschans ben ik naar De Schalm aan de Rummerinkhof gegaan en heb de mavo afgemaakt. Op de mavo heb ik Anne Bart Bolt leren kennen en we zijn samen op fietsvakantie gegaan naar Hoogeveen en Nijkerk waar we familie hadden wonen. Een jaar later heb ik nog een fietsvakantie gedaan met mijn kameraad Johan Smid. Dit deed ik op een voor die tijd moderne racefiets. In die tijd vond ik het leuk om toertochten te maken.

Na de mavo ben ik naar de meao gegaan aan de Diamantlaan in de Stad. Dat was een leuke tijd met een vriendengroep van voetballers uit de provincie: vrijdagmiddag de kroeg – De Groote Griet – in om het weekend in te luiden en op maandagochtend namen we de voetbaluitslagen door. Ik ging braaf naar school, maar begreep nog lang niet alles. Nadat ik met pijn en moeite het tweede examenhaar had gehaald, kwam Johan Smid met een tip die een keerpunt in mijn leven is geweest, zou je kunnen zeggen.”

Generalist

“Hij kwam met de tip om naar Amerika te gaan om mee te helpen bij Camp America die zomerkampen organiseert voor de Amerikaanse jeugd. Ik heb toen gesolliciteerd met een plakboek met krantenknipsels uit de Ommelander Courant, Nieuwsblad van het Noorden en het Harener Weekblad van voetbalverslagen waarin ik werd genoemd – die krantenknipsels had mijn moeder allemaal verzameld. Het was een hele stap, voor het eerst helemaal alleen op reis de grote oceaan over. Na veel wikken en wegen had ik de afweging gemaakt: “ik ga het doen!” Ik was toen 20 jaar maar heb m’n geboortejaar op m’n internationale rijbewijs op voorhand aangepast, want met 21 jaar mocht je daar pas alcohol drinken.

Ik ging met de trein naar Vlissingen, toen met de boot naar Londen en vervolgens met het vliegtuig naar New York. Het eerste zomerkamp van acht weken was in upper state New York in de buurt van de stad Albany. Het zomerkamp was voor kinderen van zes tot zestien jaar die twee, vier of acht weken in het zomerkamp verbleven. Dit kamp was goed georganiseerd, toen heb ik geleerd om niet bang te zijn om onbekend terrein op te zoeken.

Achteraf viel het reuze mee en een jaar later, na het propedeusejaar van de heao, ben ik naar een zomerkamp gegaan nabij Richmond. Dit was achteraf een commercieel zomerkamp, waarbij zo weinig mogelijk counselors – de begeleiders – zo veel mogelijk kinderen moesten begeleiden. Dat was niet leuk, het voelde als uitbuiting/onderdrukking. Hier heb ik geleerd om ook niet leuke dingen tot een goed einde te brengen. Elke vrijdagavond kwamen in dit kamp nieuwe kinderen en ging ik met een Engelse jongen onszelf ‘out of the box’ introduceren op het podium. Ik leerde voor een groep te staan en dat zodoende alle kinderen meteen mijn naam leerden kennen.

Na de zomerkampen heb ik twee keer vier weken door de Verenigde Staten gereisd. In deze periode heb ik geleerd om te durven je vertrouwde omgeving te verlaten om je droom te bereiken.

Tijdens de tweede zomerkamp heb ik een meisje uit Oekraïne leren kennen. Door mijn zomerkampervaringen mocht ik voor een reisbureau een zomervakantie in Viareggio op een camping als reisbegeleider optreden. Hier heb ik voor vakantiegangers van alles geregeld. Toen viel er ineens een reisvisum naar Oekraïne in mijn brievenbus. De zomer daarna heb ik haar maar opgezocht in Oekraïne. Deze zomervakantie is een verhaal op zich, Kiev, Moskou, St. Petersburg. Hier heb ik ook de keerzijde van het Oosten gezien. In de wijk aan het eindpunt van de metro in Kiev: daar wil je niet zijn.

Ondertussen ben ik dus meer gaan durven en had ik geleerd om te leren begrijpen, daarna met één hertentamen de heao gehaald. Mijn vader was toen verkoper in de keukenbranche en zelfstandig agent van Duitse keukenfabrikanten. Later is hij als zelfstandige begonnen met een kantoor aan de Rummerinkhof en een garageopslag aan de Pinksterbloemweg. Eerst begon hij met de in- en verkoop van granieten werkbladen, daarna heeft hij zich helemaal gericht op wasemkappen: dit leverde meer marge op. Op een gegeven moment ben ik maar mappen met prijslijsten gaan maken en ben ik twee uitdagingen aangegaan.

Als eerste ben ik met de boekhouding begonnen. De tweede was een grote stap voor mijn vader. Namelijk de optie op een stuk grond voor de bouw van een nieuw pand aan het Felland. Hiervoor heb ik een ondernemingsplan geschreven en met behulp van een accountant een financieringsaanvraag. Wat begon als een grapje, werd een plannetje dat werd goedgekeurd. In 2004, toen mijn vader met pensioen ging, is het bedrijf van de hand gedaan. Daarna ben ik voor mezelf begonnen en ben o.a. ontbijt- en buffetbijeenkomsten gaan organiseren voor Ondernemend Haren, wat een enorme aanwas van leden heeft opgeleverd. Daarnaast ontwikkel ik simulatiespellen met behulp van legostenen voor economisch onderwijs onder de naam LE-Network. Verder heb ik een online salessupportsoftwarepakket ontwikkeld dat zich richt op het werven en behouden van klanten op de klantenpiramidetheorie van Jay Curry. Daarnaast ben ik alweer zes jaar organisator van de wielertocht Haren-Haren met nu een kleine duizend deelnemers uit Noord Nederland waarmee we Haren promoten. Ten slotte ben ik initiatiefnemer van de coöperatie Duurzaam Haren die vorig jaar is opgericht. Het doel is om gemeente Haren te ondersteunen door haar beleid uit te voeren en daarmee Haren te verduurzamen. Hiervoor heb ik een startsubsidie binnengesleept en het eerste zonnedak op het pand van Kluswijs Haren is daardoor in ontwikkeling. De rode draad van mijn leven tot nu toe is dat ik alles zelf heb gecreëerd. Ik ben iemand van de hands-onmentaliteit, stap op mensen af, ben een initiatiefnemer, schrijf de ondernemingsplannen uit en organiseer de beoogde activiteiten. Het is net als in een voetbalelftal: ik ben op alle posities inzetbaar behalve als keeper of scorende spits. Je kunt me een generalist noemen en op me rekenen. De ‘karakterbokaal’ uit het voetbalseizoen 1983-84 van Max Lanting staat nog steeds als bewijs op de kast.”

Herindeling 

“Ik geloof in decentraal bestuur, waarbij de verantwoordelijkheid zo dicht mogelijk ligt bij de plaatselijke bevolking. Je kunt het vergelijken met een bedrijf waar het personeel door hun ondernemendheid zelf voor het resultaat en de continuïteit moet zorgen. Het stoort mij enorm dat Haren door de provincie Groningen en gemeente Groningen ‘failliet’ wordt verklaard, terwijl de financiële blunders van de stad Groningen met bijvoorbeeld het Forum en de ringweg enorm zullen zijn. Maar de allerbelangrijkste reden dat ik voor zelfstandigheid ben, is dat Haren kan zorgen voor een eigen micro-economie en dat je de mensen kan aanspreken op hun verantwoordelijkheid. De gemeente moet bijvoorbeeld de OZB (onroerendezaakbelasting) gebruiken om te investeren in de lokale economie bij haar eigen ondernemers. Kortom, hou het klein en overzichtelijk.”

Volgende geïnterviewde 

“Ik geef het interviewstokje door aan iemand die mij dikwijls heeft geholpen: Jurgen Moorlach.” 

Kees Romijn