Column Haren lééft! - Arnold Heikamp

De stuurgroep

Het gemeentebestuur van Haren gaat een feest voor ons organiseren. Een afscheidsfeest. Dat doen ze omdat de gemeente Haren, u weet het misschien al wel, na 1 januari niet meer bestaat. Het feest heet ‘Denkend aan Haren’ en de burgerij mag herinneringen en foto’s insturen. Noteer maar vast: 20 december 2018, vanaf twee uur ’s middags. Dat is een donderdag. Dus werkenden en scholieren profiteren ook optimaal van het evenement. Decor van de festiviteiten is het Raadhuisplein. De organisatie hoopt op mooi weer. Over het programma is officieel nog niets bekend. Officieel. Want op Miljoenennota-achtige wijze is een deel van de informatie toch gelekt. Wat de bronnen ons melden is dat het klapstuk van het feest moet worden: een eindmusical!

Intensief speurwerk bracht ons bij een ingewijde (m/v) thuis. Een te dure fles wijn deed de rest. De ingewijde wil beslist anoniem blijven. Voor deze ene keer respecteren wij dat besluit. De informatie is namelijk te explosief om te laten schieten. We laten de ingewijde aan het woord.

“Een belangrijke ambtenaar op het gemeentehuis bedacht dat er een feest moest komen. Het gemeentebestuur zei: ‘Prima, maar regel het zelf maar.’ ‘Oké,’ zei de ambtenaar. Hij selecteerde uit alle politieke partijen een stuurgroep die bestond uit hooggekwalificeerde kwartiermakers. Die stuurgroep moest klankborden met stakeholders in het veld. Dat ging allemaal niet vanzelf, er raakten mensen beschadigd, maar uiteindelijk concludeerde men dat het feest afgesloten moest worden met een eindmusical. Goed, volgende vraag: wie ging de musical schrijven? De stuurgroep was er snel uit. Het zou toch schitterend zijn als het stuk werd getoonzet door ons eigen feest- en muziekorkest De Raadhuispleiners? Die hadden daar echter geen zin in. Vonden het hele idee ‘burgerlijk’. Toen opperde iemand om op internet te gaan zoeken naar een kant-en-klare musical. Hier en daar een beetje aanpassen en Bob’s your uncle. Dit leek de stuurgroep een fijn plan. En zo is de musical “The Sound of Annexatie” ontstaan. Iedereen enthousiast. Een krachtige fractie binnen de groep wilde per se een verteller in de voorstelling. Iemand die de scènes aan elkaar praat. Ze hadden ook al een ‘acteur’ op het oog: Gustaaf Biezeveld, veldheer van het Burgercommité Haren. Ook die had geen zin. Kwamen ze vervolgens met veldwachter Tarwe aandraven. Ook een autoriteit natuurlijk. Daarna kwam de rolverdeling ter sprake en veranderde de vergadertafel in een slagveld. Iedereen had... Ach, nee, het lijkt me beter dat ik verder maar niets meer vertel. Bedankt voor de wijn.”