Niet fotograferen | Zoete woordjes

Ik ga nu even heel wijsneuzig doen, met een opgeheven vingertje en een strenge blik in d’ogen. Deze column is niet heel actueel, maar door alle hoogdravende vrijheidsteksten in de krant en in de ether vond ik dat ik niet kon achterblijven. Bovendien hadden we in onze straat problemen met het internet (onze verbinding haperde nogal, maar de internetprovider vond dat heel moeilijk te begrijpen). Kun je niet internetten, dan raak je lamlendig en geërgerd, en van de weeromstuit ga je dan belerende columns schrijven. Vandaar.

Op een middelbare school in dit dorp werd recentelijk een cultuurweek georganiseerd. Op zulke gelegenheden worden vaak foto’s gemaakt, om achtstegroepers ervan te overtuigen dat je op deze middelbare school geen vakken hebt maar alleen maar danslessen en vluchtelingendocumentaires en cursussen Slowaaks koken. Ik geloof niet dat ik vaak op schoolfoto’s te vinden ben, maar dat komt doordat ik zelden naar een schoolfeest ging en omdat ik, als ik er wel was, blijkbaar zóveel ongemak uitstraalde dat fotografen op gepaste afstand bleven.

Hoe het ook zij, die Harense middelbare school was op het unieke idee gekomen om iedereen die niet op de foto wilde, te verplichten tot het dragen van een sticker. Dat was namelijk wel zo overzichtelijk. Geen sticker? Mooi, niets te verbergen dus. Wel een sticker? Oh, vast een kind van zijige grondwetsaanbidders die een hartverzakking krijgen bij de gedachte aan vieze oude mannetjes die de websites van scholen afstruinen op zoek naar smakelijke minderjarigen. Het was heel netjes van de school dat ze zich hiermee bezighield; de bescherming van de persoonlijke levenssfeer is een groot goed.

Als de school dit plan had doorgezet, had ze gewis een plekje bemachtigd in het journaal. Maar het mocht niet zo wezen. De ouders en voogden van de feestbeesten zagen hun kind voor zich, voorzien van een op de linkerborst genaaid stukje stof met de tekst GEEN FOTO, en protesteerden, met succes. Ik denk trouwens dat geen kind zich met zo’n sticker op school had durven vertonen, uit angst voor repercussies door geen-sticker-dragende klasgenoten.

Het protest van de ouders is geen overtrokken o-het-is-weer-mei-dus-we-moeten-aan-de-Tweede-Wereldoorlog-denken-reactie. Het is de concrete toepassing van een les die we (gelukkig!) uit de geschiedenis hebben getrokken. Zij die gebruikmaken van een grondrecht, mogen niet als de uitzonderingen worden beschouwd. Grondrechten zijn juist verknoopt met het mens-zijn. Dat was de wijze les die ik vandaag met u wilde delen. Gaat u nu maar weer fijn borduren, touwtjespringen of telefoneren met internetproviders die niet willen inzien dat de hele straat slecht internet heeft.

Jaap Matthijs Jansen