Eurosonic: het beste en slechtste van donderdagavond volgens onze verslaggevers

Tijdens Eurosonic bespreken verslaggevers van DvhN de optredens van de tientallen acts. Welke band heeft het meeste kans op doorbreken? Let op Celeste en My Ugly Valentine.

Oscar Jerome (Der Aa-theater, 20.00 uur)

De Brit is geafficheerd als singer-songwriter met jazzinvloeden, nou, laat dat eerste maar weg. We willen hem graag nog eens op Groningens jazzfestival Rockit terugzien, inclusief die vijfsnarige bassist en sneltellende drummer. Jerome gaat al zingend dialogen met zijn sympathiek Gibson aan, die hij even achteloos als virtuoos laat terugpraten. De liefhebbers bleven tot het einde en wie vooraf niet wist wat te wachten al net zo: ja ja, jazz is bezig aan een revival, krijgt vers publiek, juich. En dat gaat hier meer van horen. Met een boog om popmassa heen. Dat wel.

Doorbraakkans: 49 procent

Door Eric Nederkoorn

Sophie Hunger & Julian Sartorius (Stadsschouwburg, 20.00 uur)

De Zwitserse Sophie Hunger stond tien jaar geleden al op Glastonbury, was daarvoor de frontvrouw in twee bands en is bij onze Oosterburen een grote dame. In Nederland hebben we Wende al, misschien is dat haar pech. Ook Sophie (in het echt heet ze Emilie Welti) zingt in het Engels, Frans, Duits en wat al niet meer, slaat graag nieuwe wegen in en maakt muziek die beter in theaters dan concertzalen tot z’n recht komt. Ze opereert met de experimentele drummer Julian Sartorius vanuit Berlijn en maakt wat je zou kunnen noemen Europese muziek. Dat zou toch ook Nederland kunnen aanslaan?

Doorbraakkans: 66 procent

Door Evert van Dijk

Spinvis (Nieuwe Kerk, 20.30 uur)

<p><img data-role="embed" src="/components/TextEditor/plugins/embed/placeholder.png" /></p> 

Onder de noemer Spinvis (hat Fernweh) probeert de bijna 59-jarige Erik de Jong zijn afzetmarkt een beetje op te rekken. Spinvis in het Duits, en waarom ook niet. De opener ‘Ich will ganz einfach schwimmen’ wordt evenwel gevolgd door ‘Artis’ en ‘Het voordeel van video’, gewoon in het Nederlands. Nou maakt dat in de Nieuwe Kerk ook weer niet zo heel veel uit; zodra de band voluit gaat, sneeuwt de zang onmiddellijk onder vanwege de beroerde akoestiek. Wat dat betreft had De Jong ook in het Pools kunnen gaan zingen. Desondanks wel erg sfeervol, deze locatie, en een dito optreden.

Doorbraakkans in Duitsland: 25 procent

Door Martin Groenewold

Eyesore & The Jinx (Werkman Stadslyceum 20.45 uur)

'Fucking weird' vond de bassist van Eyesore & The Jinx het om in een school op te treden, maar ergens was de kantine van het Werkman lyceum wel een passende plek voor het Britse trio. Hun hoekige pop is enthousiast en ontwapenend zoals ook een schoolband dat kan zijn. De soms slordige uitvoering moet wel beter wil het echt wat worden.  

Doorbraakkans: 33 procent

Door Rob de Kam

Hardwicke Circus (Praedinius Gymnasium, 20.45 uur)

Prettig bandje zeg, deze jongens uit Carlisle, met hun vertrouwd aandoende maar alles behalve oudbakken popwerk. Jonny Foster is een coole frontman, met het juiste ego om nog lang in de kijker te blijven en een net even te groot ego om te kunnen toegeven dat zijn eigen zangvolume voor de balans wel wat omlaag zou mogen. Neemt niet weg dat er een retestrakke liedjesreeks door het gymnasium knalde, van een dito band, zwevend van Primal Scream naar de marsritmes van Franz Ferdinand, maar toch altijd origineel. Als Jonny het midden weet te houden tussen discipline en popeigen uitwassen, dan komt Hardwicke Circus heul erg ver.

Doorbraakkans: 75 procent

Door Eric Nederkoorn

Emilie Zoë (Vera, 20.45 uur)

De ogen van Emilie Zoë staren groot, blauw en intens Vera in. Ze grijpt de aandacht om niet meer los te laten. De Zwitserse songschrijver en snarenbrekend felle gitariste heeft alleen een drummer nodig voor een bezeten indierock-show die uiteen loopt van spijkerhard tot fluisterzacht. Ze zou PJ Harvey naar de kroon kunnen steken als ze niet net iets teveel aan theater deed. Maar dat is dan ook het enige puntje van kritiek.

Doorbraakkans: 75 procent

Door Maaike Borst

My Ugly Valentine (Vrijdag 21.25 uur)

Voor Oostenrijkse muziekliefhebbers een supergroep van vier jonge maar bekende muzikanten, voor buitenlandse oren een blijde verrassing. Pakkende liedjes en vier prachtige stemmen die veel lawaai kunnen maken maar ook gevoelig uit de hoek kunnen komen. Als het contact met de zaal nog wat soepeler gaat (vertel in Groningen nooit dat je zo ver hebt moeten reizen), ligt er een stralende toekomst in het verschiet.

Doorbraakkans: 90 procent

Door Rob de Kam

Celeste (Stadsschouwburg, 21.25 uur)

Met Stop this flame heeft Celeste deze week al de 3FM-megahit. Je hoeft geen groot licht te zijn om deze kruising van Amy Winehouse en Adele een grote toekomst te voorspellen. Met haar krachtige stem maakt ze de hooggespannen verwachtingen helemaal waar, al is ze nog wat timide. Er klinkt een teleurgesteld ‘aaaaahh’ als ze haar laatste nummer aankondigt. Wij waren erbij!

Doorbraakkans: 100 procent

Door Evert van Dijk

Alex Gough (Aa-theater, 21.30 uur)

Het is een wonderlijke combinatie. Een bleke jongen in grijze overall met een zwaar Iers accent als frontman in de funky hiphop. Alex Gough - drummer, producer, rapper - voelt zich er thuis. Live komt hij met een band die meer soul en jazz in zich heeft dan hiphop, wat het gelikter en minder streetwise maakt dan zijn video's doen vermoeden. Maar evengoed charmant.

Doorbraakkans: 50 procent

Door Maaike Borst

Marina Satti & Fonés (Grand Theatre, 21.30 uur)

De Grieks/Soedanese Marina Satti en de vier jaar geleden door haar gevormde a capella-groep Fonés zetten een overrompelend optreden met bezwerende, soms vijfstemmige, messcherpe, schitterende zang neer. Griekse, Bulgaarse, Turkse invloeden van het, vooruit, in yoghurtkleurige kostumering gestoken kwintet golfden over het publiek. A capella was het overigens niet: trommels, drums, keyboard, synths, fluit en doedelzak verhoogden de feestvreugde, terwijl er zo nu en dan ook nog een buikdansje af kon. Dit tekende de kracht van Eurosonic: zo’n optreden zou je zonder dit festival nooit hebben gezien. Pik dit op!

Doorbraakkans: 60 procent

Door Eric Nederkoorn

Veronica Fusaro (Forum, 21.45 uur)

<p><img data-role="embed" src="/components/TextEditor/plugins/embed/placeholder.png" /></p> 

Als je dan toch helemaal uit ‘focusland’ Zwitserland moet komen om een paar liedjes te zingen, dan maar meteen in het gloednieuwe Forum. Daarmee was Veronica Fusaro in elk geval beter af dan een groot deel van haar landgenoten. Of ze vaker naar Nederland zal afreizen voor haar muziek valt te bezien. Weliswaar kan deze commerciële soulpop zo op de radio (ze heet niet voor niets Veronica), maar het gebrek aan uitstraling en - meer nog - het ontbreken van een eigen smoel zullen dat vermoedelijk in de weg staan. Het meest indrukwekkend was nog wel het achterlijke volume; wie verzint dat toch?

Doorbraakkans: 20 procent

Door Martin Groenewold

Bowland (Grand Theatre Up, 22.15 uur)

De hoogtijdagen van triphop (Massive Attack, Portishead) liggen alweer een jaar of twintig achter ons. Dat weerhoudt Lei Low, Saeed en Pejman, opererend onder de naam Bowland, er niet van zich met deze vorm van dance bezig te houden. Ze hebben elkaar ontmoet in Teheran en wonen tegenwoordig in Florence. Hun triphop is heerlijk eigen, dankzij de oosterse elementen en de onorthodoxe instrumenten waarop Pejman speelt. In elk nummer een andere en alleen de zaag is herkenbaar. Ze haalden er zelfs de finale van de Italiaanse X-factor mee.

Doorbraakkans: 35 procent

Door Evert van Dijk

Lina_Raül Refree (Der Aa-Kerk, 22.15 uur)

Op zich is grenzen oversteken een goede zaak - en de kracht van dit festival bovendien. Dus een fado-zangeres op Eurosonic? Waarom niet? Deze uiteraard Portugese Lina werkt samen met producer Raūl Refree die, verliefd geraakt op haar stem, elektronica toevoegt aan de klassieke fado. Grensoverschrijdend inderdaad, alleen wil het maar niet echt in elkaar vallen en doen ze vooral zij aan zij hun eigen kunstje.

Doorbraakkans: 5 procent

Door Maaike Borst

Moyka (Machinefabriek, 22.35 uur)

<p><img data-role="embed" src="/components/TextEditor/plugins/embed/placeholder.png" /></p> 

De 21-jarige Noorse Monika Engeseth heeft zich ten doel gesteld een ‘mystiek universum’ te creëren met synthesizers en samples. Dat klinkt vrij zweverig, maar dat was haar set in de Machinefabriek bepaald niet. Geflankeerd door drie muzikanten bleek het repertoire van Moyka zowaar robuust en dansbaar, al zong ze dan hoofdzakelijk over afscheid nemen en ander verdriet. De zaal kwam in beweging, en daar leek het in de eerste plaats om te gaan. Als zangeres wist Moyka niet altijd te overtuigen; in The Voice zou ze de liveshows vermoedelijk niet halen.

Doorbraakkans: 15 procent

Door Martin Groenewold

Lankum (Nieuwe Kerk, 23.00 uur)

<p><img data-role="embed" src="/components/TextEditor/plugins/embed/placeholder.png" /></p>

Ze komen uit Dublin en maken folk, maar met The Dubliners heeft dit viertal in de verste verte niets te maken. Ze maken duistere folk met moderne elementen, voor feestelijke drankliederen moet je elders zijn. Ze blinken uit in prachtige meerstemmige zang, ondersteund door sonore muziek die je met gemak in trance brengt.

Doorbraakkans: nvt, ze zijn er al in hun eigen scene

Door Rob de Kam

Dry Cleaning (Vera 23.45 uur)

Er staat niet vaak een muziekstandaard op het podium van Vera, maar in het geval van het Londense Dry Cleaning is het begrijpelijk. Zangeres Florence Shaw heeft nogal wat tekst te verstouwen. Met een diepe warme stem en een koele stoïcijnse houding citeert ze uit wat ze vindt op sociale media. De combinatie van haar monotone 'spoken word' met de wilde postpunk zou spannend kunnen zijn maar helaas laat de eendimensionale band het aan creativiteit ernstig afweten.

Doorbraakkans: 40 procent

Door Maaike Borst

Bad Nerves (Hooghoudt Barn, 00.00 uur)

Ouderwets beuken (niet dat hout, maar de muziek), ergens tussen een optreden en een snelheids- annex conditietraining, waarbij de zanger zo nu en dan als Joey Ramone aan de muziekstandaard mocht hangen. Precies in diens houding. Logische imitatie want Bad Nerves laat zich inspireren door de energie van de Ramones, maar knalt daar nog eens een dosis Max Verstappen overheen. De band gaat er prat op de snelste ter wereld te zijn. Ja ja, lekker te controleren. Je kunt er met een glimlach naar kijken, naar zo’n wedstrijd, maar je kunt misschien beter naar huis fietsen en - Gabba Gabba Hey - daar nog eens een Ramones-plaat opzetten. Stuk leuker.

Doorbraakkans: 18 procent

Door Eric Nederkoorn