‘Noorderplantsoen het Scheveningen van het Noorden’

GRONINGEN Feriël Wolters (35) is een echte Groningse en trots op haar stad. Ze houdt vooral van de historische plekken en de bijzondere verhalen erachter. Met nieuwbouw heeft ze minder.

Ook vindt ze dat er door de aanhoudende groei van het aantal studenten een monocultuur dreigt te ontstaan.

Feriël komt ter wereld in een sfeervol schippershuisje vlak bij het Noorderplantsoen. Samen met haar moeder, broertje en stiefvader groeit zij op in die buurt. Haar basisschooltijd brengt ze door op de Michaëlschool in de Butjesstraat. Wanneer Feriël 18 jaar oud is, gaat ze studeren aan de sociale academie en verlaat ze het kleine woninkje, dat ze met haar moeder en jongere broer deelt, om in de binnenstad op kamers te gaan.

Volop genoten van het studentenleven

„Ik heb ook daar prachtig gewoond en volop genoten van het studentenleven. Een pluspunt van Groningen ten opzichte van andere steden is dat cafés hier geen sluitingstijd kennen. Als het gezellig is, hoef je om twee uur nog niet naar huis.”

Feriël combineert haar studie al snel met werken in de praktijk. „Ik kwam in de zorg terecht en heb veel met jeugd gewerkt op het gebied van meervoudige problematiek en psychiatrie. Ik ging aan de slag met jongeren die tussen wal en schip waren beland. Jongeren met bijzondere hulpvragen die ook om bijzondere oplossingen vragen. Vaak lopen ze vast in een systeem dat ook nog geregeld aan veranderingen onderhevig is. Ik was voor hen meestal het allerlaatste loket.”

‘Mensen zijn geen eenheidworsten’

Ze studeert af in 2008 en maakt daarna diverse veranderingen in de WMO en jeugdzorg mee. De grootste omslag komt in 2015 als de zorg wordt gedecentraliseerd. Deze decentralisatie gaat hand in hand met sterk slinkende budgetten, wat ten koste gaat van de praktijk. Tot verdriet van Feriël. „Mensen zijn geen eenheidsworsten, je moet maatwerk kunnen leveren. Een 18-jarige die nog volop in ontwikkeling is, vergt een andere benadering dan bijvoorbeeld een 60-jarige.

Ik kreeg met regels en beperkingen te maken die niet in het belang van de cliënt waren.” Als de afstand tussen beleid en werkvloer voor haar gevoel uitgroeit tot een kloof, verlegt ze haar focus. Sinds enige tijd is ze weer aan de studie. „Ik volg de opleiding Medische Basiskennis bij de TCMA en doe daarnaast een praktijkopleiding tot natuurgeneeskundige. De essentie van deze opleidingen is voor mij de relatie tussen lichaam, geest, omgeving en gezondheid. Daarnaast doe ik ook nog wat dingen op vrijwillige basis.” Inmiddels woont ze weer in haar knusse geboortehuis sinds haar moeder besloot naar elders te verhuizen.

In Groningen is veel te halen

Feriël noemt zichzelf een trotse Groningse. „De stad heeft een groot en divers aanbod. Als ik alleen al kijk naar onze voedselmarkten, de eetgelegenheden, speciale winkeltjes en wat er aan cultuur is. Er is echt veel te halen. En Groningen is een stad die leeft, al lijken er soms alleen nog maar jonge mensen te wonen. Het Noorderplantsoen is er bij mooi weer door overbevolkt. Dat is echt iets van de laatste vijf à tien jaar. Het plantsoen is dan net Scheveningen waar mensen hutjemutje naast elkaar op het strand liggen.

Er wordt geklaagd over prullenbakken die het afval niet aankunnen, maar je kunt je ook afvragen of mensen niet veel te veel rommel naar het park slepen en of ze het niet gewoon weer mee naar huis kunnen nemen.'

Nog nooit in Forum Groningen geweest

Feriël houdt het meest van historische plekken in de stad. Van verborgen, stille plekjes zoals het kerkje in de Poelestraat. Van de hofjes, de Martinitoren, de bijzondere verhalen over de veelal verdwenen sociale verbanden erachter, het hoofdstation, de Stadsschouwburg, de Prinsentuin. „Met nieuwbouw heb ik over het algemeen minder. Het Forum bijvoorbeeld vind ik een overbodig, kosten verslindend gebouw. Ik ben er zelfs nog nooit geweest. Naar mijn smaak heeft Groningen andere prioriteiten.”