Haren Draait Door: Nakende winter

Haren - Laatst schreef ik over de altijddurende zomer, en hoe warm het wel niet was, en dat het maar niet ophield met verrassen.

Vorige week reed ik daarentegen langs Helperzoom, Oosterweg en Kerklaan in de stromende regen, striemende wind en straffe temperaturen. ’s Avonds, in de duisternis, vervuld van gramnietige gedachten over de wel heel kleine wereld waarin je dan fietst. Een verrassend gevolg had het wel. Fiets in de schuur, voordeur openen en dan, bam, echt zo’n reclamemoment! Warmte, licht, de geur van soep en een verwelkomend muziekje uit de kamer. De tegenstelling kon niet groter zijn, en dat allemaal binnen een uurtje. Wat me daarop op de gedachte bracht dat het toch exemplarisch voor het hele leven is. Dat je soepgeur waardeert na striemende wind, warmte na lage temperatuur, licht in de donkere avond. Zo langzamerhand dus echte kerstgedachten, met bijbehorend gevoel. Eigenlijk, vind ik, past dat helemaal niet bij me, ben ik veel meer gericht op oorzaak en gevolg, input en output, hersenprocessen en bijbehorende gewoontevorming. En toch. Toch kom ik vaak ook weer terecht bij de geur van soep en dennenboom, bij kerst en samenzijn. Dat overkomt me elke keer weer als de winter zich aankondigt en de dagen korter worden. Als ik zoek naar het waarom van die relatie tussen jaargetij en emotie haak ik af. Ik heb dat al zo vaak geprobeerd te duiden. Ik weet het gewoon niet. Gelukkig kan ik dat accepteren. Een mens kan zichzelf nooit geheel en al begrijpen, die blinde vlek past ons allen. Daarom eindig ik deze keer maar eens, bij hoge uitzondering, met u allen niet alleen een nakende winter te wensen, maar ook goede kerstdagen, heilzame gezamenlijke maaltijden, ontroerende ontmoetingen, gezonde vuurwerkfestijnen, matige drankgelagen en de vervulling van uw hartenwens. Opdat het u goed moge gaan. Ja, en ú natuurlijk ook. Bart Flikkema