Haren Draait Door: De Grote Clubactie

Haren - Er stond een jongetje voor de deur toen ik de oprit opreed. Mannetje van een jaar of zeven. Een kleine uitvoering van Ronald Koeman, rossig, sproeten en blauwe ogen. Ik zei door het open raam van de auto dat we al kinderpostzegels hadden…al drie keer! Hij keek sneu naar de voordeur, draaide zich om en liep weg.

Ik realiseerde me dat de zegel die aangeeft dat je al kinderpostzegels hebt, niet bij ons op de deur zat en dacht dat het jongetje dat was opgevallen. Een licht schuldgevoel kwam al op toen het mannetje zich omdraaide, weer naar de voordeur keek en zei: “Ik verkoop helemaal geen kinderpostzegels!” Opgelucht vroeg ik hem wat hij dan wél kwam verkopen. “Loten voor de grote clubactie meneer, kijk ik heb al een heleboel verkocht.” Trots toonde hij een verfrommeld blad met allemaal handtekeningen uit de buurt. Aan alle straatnamen te zien had het mannetje zijn stinkende best gedaan. Loten van de grote clubactie had ik nog niet, dus ik vroeg hem wat we konden winnen en of we ook iets zouden winnen wanneer we speciaal bij hem loten zouden kopen. “U kunt een auto winnen en ook honderdduizend euro en met een beetje geluk kun je ook nog met vier man naar Slagharen, dat hebben we vorig jaar zelf gewonnen! Als u meer loten koopt heeft u ook meer kans, maar ik beloof niks!” Ik tekende in voor vier loten. “Nu ben ik ook nog de zegels vergeten die u op de deur kunt plakken en nou kan niemand zien dat u al loten hebt gekocht”, zei het mannetje. Dié zegel zocht hij dus, dacht ik. “Dat kan ik alle verkopers wel zelf vertellen hoor”, zei ik. “En dan zeg ik wel dat ik ze heb gekocht van…?” “Van Ronald”, zei hij, “zeg maar van Ronald!” Je zou hem bijna om een handtekening vragen.