Haren Draait Door: Één moment.…

Haren - Toen ik zwanger was van onze eerste zoon kreeg ik een zwangerschapsdagboek. Ik ging hem invullen. “Leuk voor later.”

Tijdens de zwangerschap van onze tweede zoon deed ik dat weer en tegelijkertijd herlas ik het boek van de oudste om zo de zwangerschappen met elkaar te vergelijken. Ook al zit er maar anderhalf jaar tussen de jongens, de kleine dingetjes was ik alweer vergeten. Tot op de dag van vandaag houd ik van onze drie kinderen dagboeken bij. Ze hebben ieder een boek (in eigen kleur) en daar schrijf ik hun hoogtepunten, belevenissen en anekdotes in. Ik vind het fijn om dat op te schrijven, vooral omdat ik op die momenten even stil sta bij hun ontwikkeling. Soms vraagt één van de kinderen iets over vroeger. Gisteravond nog. Onze dochter vroeg wanneer ze voor de eerste keer zwemles had. Dat zijn de momenten dat de boekjes tevoorschijn komen.Ik las voor over haar eerste 'zwembadervaring' als baby, over haar eerste echte zwemles en over dat stoere Adidasbadpak dat ze had gekregen. “Ja, dat weet ik nog, een blauwe”, zegt ze. Ik lees verder voor en kom een leuke anekdote tegen. Toen onze dochter drie was had ze een snoepje in haar mond. Ik vroeg haar: “Heb jij dat snoepje gepikt?” Ze antwoordde met: “Nee, die heb ik van mezelf gekregen!” Zoiets verzin je toch niet?! Maar als ik het niet had opgeschreven, was ik het vergeten. En zelfs nu (8 jaar later) bezorgt zo’n opmerking hilariteit bij ons vijven aan de keukentafel. Na het lezen of schrijven in die dagboeken ga ik even bewust terug in de tijd en voel me enorm dankbaar dat ik getuige mag zijn van het opgroeien van onze kinderen. Er zijn ouders die hun kinderen om een of andere reden niet zien opgroeien. Door dat besef, neem ik me elke keer voor om nog bewuster van ons gezin te genieten, want het is een groot cadeau! Naast het stukje bewustwording haal ik er ook kracht en vertrouwen uit. Ik lees nu mijn onzekerheden uit de tijd dat de kinderen klein waren en die onzekerheden van toen, die zo groot leken, zijn vanzelf opgelost. Het geeft mij het vertrouwen dat alles goed komt of eigenlijk dat alles al goed ís. Stiekem hoop ik dat onze kinderen later wat aan die boeken zullen hebben als ze misschien zelf kinderen hebben. Volgens mij kun je je heel erg gesteund voelen als je leest dat jouw eigen ouders ook vragen hadden. Ik schrijf dit niet met als doel dat iedereen een dagboek bij gaat houden, maar misschien creëer je door het lezen van dit stukje wel even een (bewust) moment om stil te staan bij wat je hebt, dankbaar te zijn voor je leven inclusief je onzekerheden. En hoe je dat moment creëert bepaal je zelf.Doe wat bij je past, niet op een manier waarvan je denkt dat het volgens een ander zou moeten. Cynthia Schenk